ณะที่คนทั้งสี่กำลังรับประทานมื้อเช้าอยู่ในครัว ทันใดนั้นพลันมีเสียงดังมาจากนอกประตูเรือน
“ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!” มีคนใช้กำปั้นทุบประตูเรือนอย่างแรง หลี่เยว่หานกำลังจะออกไปเปิดประตู แต่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนห้ามไว้
“เจ้าไม่ต้องไป ข้าไปดูเอง”
เมิ่งฉีฮ่วนยังไม่ทันได้ออกไปจากห้องครัว ด้านนอกก็มีเสียงที่หลี่เยว่หานคุ้นเคยดังขึ้น
“หลี่เยว่หาน! นังเด็กเหลือขอ! ไสหัวออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ! มีพี่สาวอย่างเจ้าที่ไหนกัน! ให้สามีตัวเองโยนน้องสาวลงไปในลำธาร วันหน้าน้องสาวของเจ้าจะออกเรือนได้อย่างไร! ชื่อเสียงของนางต้องมาย่อยยับก็เพราะสามีของเจ้า!”
ได้ยินเสียงด่ากราดที่คุ้นเคยของหวังเฟิ่ง หลี่เยว่หานก็ยกยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องครัว
ปิดประตูบอกให้สองพี่น้องอยู่ในห้องครัวแล้วหลี่เยว่หานก็ออกมาเปิดประตูเรือนด้วยกันกับเมิ่งฉีฮ่วน
พอเปิดประตูออก หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าเบื้องหน้าสว่างวาบ
คราวนี้คนสกุลหลี่มากันพร้อมหน้าทีเดียว นอกจากหวังเฟิ่งสองแม่ลูก แม้แต่หลี่ต้าเฉิงก็ยืนอยู่หน้าประตูบ้านสกุลเมิ่งด้วยเช่นกัน
“เอะอะโวยวายอะไรกันแต่เช้า?” เมิ่งฉีฮ่วนตีหน้ายักษ์ น้ำเสียงก็แฝงความกดดันเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน “ไม่รู้เรอะว่ามารบกวนฝันดีของคนอื่นแต่เช้าแบบนี้มันหน้าด้านสิ้นดี? เดรัจฉาน!”
