ันชะงักไป ในใจอดรู้สึกสงสารพี่น้องคู่นี้ขึ้นมาไม่ได้ “ลุงกัวผู้นี้มาบ้านสกุลเมิ่งบ่อยหรือไม่?”
“ไม่แน่นอน” มู่ชวนกล่าว “บางครั้งพอกลับหมู่บ้านก็แวะมาหา บางครั้งกลับมานานแล้วค่อยมาที่นี่ บางครั้งจะออกเดินทางไกลถึงค่อยมา”
“ทำไมเขาขยันมาบ้านสกุลเมิ่งเช่นนี้?” หลี่เยว่หานถามอีก
“ไม่รู้ขอรับ” มู่ชวนส่ายหน้าอย่างสัตย์ซื่อ “แต่ทุกครั้งที่เขามา อาเมิ่งก็จะหาวิธีส่งพวกข้าไปที่อื่น”
หลี่เยว่หานได้ยินดังนั้นก็พอจะเข้าใจแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนคงกลัวว่าตัวตนของสองพี่น้องจะถูกเปิดโปงกระมัง
“ข้ารู้!” หลิงซีที่ยืนฟังบทสทนาระหว่างมู่ชวนกับหลี่เยว่หานอย่างจริงจังมาโดยตลอดพลันโพล่งขึ้น “อาเมิ่งเคยบอกหลิงซีว่า สาเหตุที่อาเมิ่งมักจะให้หลิงซีกับพี่ชายไปอยู่ที่อื่นตอนลุงกัวมาเป็นเพราะลุงกัวคิดว่าหลิงซีหน้าตางดงาม!”
สิ้นเสียงหลิงซี หลี่เยว่หานก็ต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไป
หมายความว่าชายแซ่กัวคนนี้เป็นพวกโรคจิตงั้นรึ?
[1] จ้าวเจี่ยว 皂角 ฝักของต้น Chinese Honey locust สมัยโบราณนิยมนำมาทำเป็นสบู่
