บทที่ 64 กลมกล่อมนุ่มเด้ง หอมกรุ่นกำจาย
หลี่เยว่หานตักหมูตุ๋นพะโล้ในหม้อขึ้นมา แล้วตัดเนื้อชิ้นหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง เป่าให้เย็นแล้วป้อนให้หลิงซี
เนื้อหมูถูกตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม กลิ่นหอมของเครื่องพะโล้กำซาบเข้าไปในเนื้อหมู พอกัดลงไป น้ำพะโล้ก็ทะลักออกมา กลิ่นหอมกรุ่นกำจาย
“อร่อยเจ้าค่ะ!” หลิงซีเคี้ยวไม่กี่ครั้งก็กลืนเนื้อคำนั้นลงไปจนหมด แล้วกระโดดหยองแหยง “หลิงซีเอาอีกหลิงซีเอาอีก!”
เมิ่งฉีฮ่วนได้ยินเช่นนั้นก็อดจะสงสัยไม่ได้ “อร่อยปานนั้น? ปกติหลิงซีเลือกกินมากนี่นา”
เขาพูดพลางใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก
เนื้อหมูที่หลี่เยว่หานเลือกมาคือเนื้อหมูชั้นดีที่มีไขมันแทรกอยู่ระหว่างชั้นเนื้อ ชิ้นที่เมิ่งฉีฮ่วนกินเข้าไปยังเป็นหมูสามชั้นชั้นเลิศ มันหมูพอเข้าปากก็ละลาย เนื้อหมูเพียงอมก็เปื่อย กลิ่นหอมกระจายเต็มโพรงปาก ทำให้เมิ่งฉีฮ่วนลืมกระทั่งเอ่ยชื่นชม เขาคีบชิ้นต่อไปทันทีโดยไม่สนว่าเนื้อที่เพิ่งตักขึ้นจากหม้อนั้นยังร้อนอยู่
มู่ชวนกลืนน้ำลายพลางเดินเข้ามาจ้องเมิ่งฉีฮ่วนตาแป๋ว
เมิ่งฉีฮ่วนร้อนจนเป่าปาก พลางตักเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ถ้วยเปล่าแล้วส่งให้มู่ชวน จากนั้นก็คีบเนื้อชิ้นต่อไปไม่หยุดแม้จะร้อนลวกปากจนหายใจเสียงดังฟืดฟาด
หลี่เยว่หานเห็นพวกเขากินไม่หยุดเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างอดไม่อยู่
“นี่ ช่วงนี้ข้าทำเนื้อให้กินบ่อยออกนี่นา ทำไมแต่ละคนทำเหมือนอดอยากปากแห้งมานานอย่างนั้นแหละ” หญิงสาวกล่
