บทที่ 63 ต่อไปให้เรียกว่าอาหญิง
ตอนที่หลิงซีหาหลี่เยว่หานพบที่ท้ายเรือน หญิงสาวกำลังสังเกตความคืบหน้าของเมล็ดพันธุ์ที่ยังไม่เอาลงดินที่เหลืออยู่ พลางจดบันทึกอะไรบางอย่างลงบนกระดาษอยู่เป็นระยะ
หลิงซีแนบร่างบนประตูแอบมองอยู่สักพัก ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลี่เยว่หานวางพู่กันและกระดาษลงแล้วหันกลับมา เห็นว่าหลิงซีพิงประตูแอบมองตนอยู่ก็ต้องตกใจ
“หลิงซี เจ้าหลบอยู่ตรงนั้นทำไม?” หลี่เยว่หานลูบอกพลางสงบสติอารมณ์
“ข้ากำลังแอบดูว่าพี่สาวทำอะไรอยู่” หลิงซีพูดแล้วลุกขึ้นวิ่งเตาะแตะโผเข้ามาอ้อมอกของหลี่เยว่หาน นางเงยหน้าพูดว่า “อาเมิ่งออกไปข้างนอกแล้วเจ้าค่ะ”
ได้ยินอย่างนั้น หลี่เยว่หานก็เบ้ปากอย่างไม่สนใจ “เขาออกไปข้างนอกก็ออกไปสิ เกี่ยวอันใดกับข้า”
“แต่หลิงซีคิดว่าอาเมิ่งไปช่วยพี่สาวรังแกคนนะเจ้าคะ” หลิงซีกล่าวพลางกะพริบตาปริบ ๆ
“เขาน่ะหรือจะทำ” หลี่เยว่หานปฏิเสธไปโดยไม่แม้แต่จะคิด เธอโอบหลิงซีน้อยเอาไว้พลางว่า “พี่สาวทำของอร่อยเอาไว้ อาศัยช่วงที่พี่ชายยังไม่กลับมา หลิงซีอยากแอบกินก่อนสักชิ้นดีไหม?”
“ไม่เอา” หลิงซีส่ายหน้า “แอบกินไม่ใช่นิสัยที่ดี หลิงซีไม่แอบกิน!”
เห็นเด็กน้อยกล่าววาจาจริงจังด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาเช่นนั้น หลี่เยว่หานอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย ใช้หลังนิ้วกวาดจมูกของหลิงซีเบา ๆ ยกยิ้มก่อนพูดขึ้นว่า “ดี พวกเราไม่แอบกินก็ได้ ถ้าอย่างนั้นพี่สาวขอให้หลิงซีช่วยดูว่าเนื้อที่ทำไว้สุกหรือ
