บทที่ 62 เมิ่งฉีฮ่วนเอาคืน
เมิ่งฉีฮ่วนทราบว่าหลี่เยว่หานอารมณ์ไม่ดีจึงไม่ทะเลาะกับนาง หยิบตะเกียบสะอาดมาคู่หนึ่งแล้วขยับมาตรงหน้าหลี่เยว่หานอย่างหน้าหนา ยิ้มร่าพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าขอชิมหมูพะโล้ที่ฮูหยินทำได้หรือไม่?”
“ไม่ได้” หลี่เยว่หานไม่สนใจความไร้ยางอายของเขา
“ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องแปลงกายเป็นหม้อใบนี้แล้วนะ” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวอย่างจริงจัง
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ถลึงตาใส่เขา แล้วลากฝาหม้อมาปิดเอาไว้จนมิด “ประทานโทษ ยังไม่ถึงเวลา ยังกินไม่ได้”
หลี่เยว่หานพูดจบก็หมุนกายออกไปจากห้องครัว
ตอนที่เมิ่งฉีฮ่วนตามออกไปก็เห็นหลี่เยว่หานตรงเข้าไปในลานเรือน ขณะนั้น หลิงซีที่นอนคลุมโปงอาบแดดอยู่บริเวณนั้นลุกขึ้นมานั่งขยี้ตา แล้วมองหลี่เยว่หานสลับกับมองเมิ่งฉีฮ่วน เอ่ยเสียงเจื้อยแจ้ว “อาเมิ่ง ทำไมพี่สาวถึงโกรธล่ะเจ้าคะ?”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางโกรธ?” เมิ่งฉีฮ่วนสงสัย
“เวลาผู้หญิงโกรธก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น” หลิงซีโคลงศีรษะอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
“…” เมิ่งฉีฮ่วนเดินปราดมาถึงตรงหน้าหลิงซี แล้วอุ้มนางขึ้นมาจากเก้าอี้เอนหลัง กล่าวอย่างจริงจัง “แล้วเจ้ารู้วิธีง้อผู้หญิงที่กำลังโกรธหรือไม่?”
“ก็ต้องดูว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงโกรธน่ะสิ!” หลิงซีมองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างเจ้าเล่ห์เกินวัย “อาเมิ่งคงไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อพี่สาวมาใช่ไหมเจ้าคะ?”
ได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ขมวดคิ้วทันที “พูดจาเหลวไหล!”
“ไม่อย่างนั้น
