ก็คงเป็นคนอื่นทำให้พี่สาวโกรธน่ะสิ?” หลิงซีพูดพลางหมอบอยู่บนไหล่ของเมิ่งฉีฮ่วน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “อย่างนั้นก็แย่แล้ว”
“ทำไมเจ้าถึงเข้าใจอะไรเยอะแยะอย่างนี้?” เมิ่งฉีฮ่วนอดจะสงสัยไม่ได้
“ช่วงที่ข้าอาศัยอยู่กับภรรยาของอาจารย์ หลี่ฮูหยินค่อนข้างอารมณ์ร้อน ทุกทีอาจารย์ต้องง้ออยู่นานสองนาน ข้าจึงถามหลี่ฮูหยินว่าทำไมถึงชอบโกรธอาจารย์นัก หลี่ฮูหยินบอกว่า ผู้หญิงแสดงความโกรธออกมาอย่างพอเหมาะ ในสายตาผู้ชายก็จะยิ่งน่ารัก!”
ฟังคำพูดของหลิงซี เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกว่าสมองพองโตกว่าเดิม
ภรรยาของอาจารย์ดีไปเสียทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคืออารมณ์ร้าย ครอบครัวไหนในหมู่บ้านที่ส่งลูกหลานไปร่ำเรียนที่สำนักศึกษา หลังเลิกเรียนถ้าไม่ให้เด็ก ๆ กลับบ้านกันเองก็ต้องให้ผู้ชายจากที่บ้านไปรับ ถ้าผู้หญิงไปจะไม่อนุญาตให้รับคนกลับไป
คิดถึงตรงนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็นึกถึงหวังเหอฮวาและหลี่หรงหรงที่วันนี้อยู่ดี ๆ ก็มาหาเรื่อง เขาพลันเข้าใจแล้วว่าทำไมหลี่เยว่หานถึงโกรธ!
“หลิงซีคนดี เจ้าฉลาดจริง ๆ!” เมิ่งฉีฮ่วนวางหลิงซีลงบนเก้าอี้เอนหลัง ใช้หลังนิ้วแตะจมูกของนางเบา ๆ พูดว่า “อาไปไม่นานก็กลับ เจ้ารออยู่ที่เรือนดี ๆ นะ!”
หลิงซีที่ได้รับคำชมเชยโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวค่อนข้างจะงุนงง
นางเบิกตามองเมิ่งฉีฮ่วนออกจากเรือนไปด้วยท่าทางเอาเรื่อง เด็กน้อยพลันได้สติคืนมา นางปีนลงมาจากเก้าอี้เอนหลังอย่างคล่องแคล่วแล้ววิ่งเข้าไปในลานเรือนอย่างรู้ค
