บิดามารดาของหวังเหอฮวาจึงหารือกันอยู่นอกกลุ่มคนมุงครู่หนึ่ง มารดาของหวังเหอฮวาตัดสินใจไปที่บ้านสกุลเมิ่ง ตั้งใจจะพาหลี่เยว่หานออกมาเกลี้ยกล่อมเมิ่งฉีฮ่วน
ส่วนบิดาของหวังเหอฮวาคอยอยู่ที่นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหวังเหอฮวาจะได้ช่วยเหลือไว้ทันท่วงที
“เมิ่งฉีฮ่วน! ท่านเป็นพี่เขยของข้านะ! มาทำอย่างนี้กับข้าได้อย่างไร!” หลี่หรงหรงที่ตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชแล้วยังถูกคนมายืนมอง นางอดทนต่อไปไม่ไหว ในที่สุดก็ระเบิดเสียงร้องไห้ออกมา
เมิ่งฉีฮ่วนได้ยินแล้วก็ชำเลืองมองนางอย่างเย็นชา “ข้าจำไม่ได้ว่ามีน้องภรรยาอย่างเจ้าด้วย”
“หลี่เยว่หานเป็นพี่สาวของข้า! เจ้าใช่ว่าจะไม่รู้เสียหน่อย!” หลี่หรงหรงโมโหจนตีผิวน้ำ “ท่านทำกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร!”
“ข้ารู้แค่ว่าข้าซื้อภรรยาของข้ามาจากพรรคมัจฉามังกร ไม่รู้ว่านางเป็นพี่สาวของเจ้า” เมิ่งฉีฮ่วนโกหกหน้าตาย
“ข้าก็บอกท่านอยู่นี่ไงเล่า ท่านก็รู้แล้วนี่นา!” หลี่หรงหรงโมโหแทบกระอัก
“ไม่รู้” เมิ่งฉีฮ่วนส่ายหน้าอย่างไม่นำพา “คนเป็นพี่น้องกันคงไม่มาพูดจาลบหลู่พี่สาวตัวเองตอนอีกฝ่ายจับปลา เจ้าทำลงไปแล้วก็น่าจะรู้ตัวว่าต้องได้รับผลกรรมตามสนอง”
