บทที่ 61 หลี่เยว่หานอดทนอดกลั้นมาตลอดทาง
ได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนเปรียบเปรยว่าตนเป็นแมวเป็นสุนัข หลี่หรงหรงก็พลันโมโห
แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด นางกลับกล้ำกลืนโทสะนั้นลงไป มองหลี่เยว่หานอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “พี่สาว ท่านดูพี่เขยทำสิเจ้าคะ”
“เจ้ามีเรื่องอะไรกันแน่?” หลี่เยว่หานวางตะเกียบลงอย่างหมดความอดทน เธอไม่อยากทะเลาะกับอีกฝ่ายให้หนักข้อเกินไป แต่แค่ไล่หลี่หรงหรงออกไปจากเรือนก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าเด็กน้อยสองคน หลี่เยว่หานไม่อยากให้เด็กทั้งสองต้องเห็นภาพที่ไม่น่ามองเช่นนั้น
“ข้าก็ไม่ได้อยากทำอะไรนี่ แต่คราวก่อนท่านแม่มาหาท่านพอกลับไปก็ล้มป่วย ข้าจึงอยากมาขอเงินพี่สาวสักหน่อยเพื่อพาท่านแม่ไปหาหมอ” หลี่หรงหรงกล่าว
ฟังถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานก็เลิกคิ้วมองไปทางเมิ่งฉีฮ่วนแวบหนึ่งพลางพูดว่า “แม่เจ้าป่วยแล้วเกี่ยวอันใดกับข้า?”
“พี่สาว จะดีชั่วอย่างไรแม่ข้าก็เลี้ยงท่านมาสิบกว่าปีเชียวนะ ท่านมาพูดเช่นนี้ได้อย่างไร?” หลี่หรงหรงทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “ท่านดูสิสามีของท่านยังมีลูกน้อยสองคนนะ ท่านไม่กลัวว่าพวกเขาจะเอาเยี่ยงอย่าง วันหน้าก็ไม่เลี้ยงดูท่านยามแก่เฒ่าเหมือนกันหรือไร?”
“ไม่กลัว” เมิ่งฉีฮ่วนชิงพูดขึ้นก่อน “แม่เจ้าป่วยก็ให้พ่อเจ้าพาไปหาหมอสิ ภรรยาของข้าไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าอีกแล้ว”
เมิ่งฉีฮ่วนพูดจบก็ลุกขึ้นไล่หลี่หรงหรง รวมถึงหวังเหอฮวาที่ไม่ได้พูดอะไรมาตั้งแต่ต้นออกไปจากบ้าน
เมื
