ากเท่าไหร่
หลี่เยว่หานไม่คิดจะสนใจพวกนาง แต่พวกนางสองคนก็ยังตามมาจนถึงแม่น้ำที่หลี่เยว่หานมาจับปลาอย่างกระตือรือร้น หลี่เยว่หานลงไปจับปลา พวกนางก็ยืนด่ามาจากบนฝั่ง
เดิมทีหลี่เยว่หานยังจับปลาได้มากกว่านี้ แต่สุดท้ายก็จับกลับมาเพียงสองตัว
ใช่ว่าหลี่เยว่หานไม่ด่าสู้พวกนาง แต่เมื่อนึกถึงว่ายามนี้ตนเองเป็นคนที่มีครอบครัวแล้ว ทั้งเมิ่งฉีฮ่วนยังปฏิบัติต่อเธออย่างดี ถ้าตนเองที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขามาผรุสวาทด่าทอกับเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนสองคนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ คนที่ขายหน้าไม่ได้มีแค่เธอ แต่ยังมีเมิ่งฉีฮ่วนอีกด้วย
ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงอดทนอดกลั้นมาตลอดทาง
เมื่อกลับมาพบเมิ่งฉีฮ่วน สีหน้าย่อมไม่ค่อยจะดีเป็นธรรมดา
เมิ่งฉีฮ่วนเห็นนางทำอาหารด้วยสีหน้าเย็นชาก็อดจะถอนหายใจออกมาไม่ได้ “เจ้าเป็นอะไรไป เจ้านิสัยดุดันปานนั้น ทำไมถึงยอมให้พวกนางสองคนรังแก อีกอย่าง…” เจ้าก็ยังมีข้าอยู่นี่นา?
“ข้ากำลังทำหมูตุ๋นพะโล้ ท่านอยากลองหน่อยไหม?” หลี่เยว่หานมองเขาแล้วพูดแทรกขึ้นมา
เมิ่งฉีฮ่วนถูกนางจับจ้องจนสั่นสะท้าน ทันใดนั้นก็ถอนหายใจแล้วพูด “หมูพะโล้ไม่อร่อย เจ้าทำทำไม?”
“คนอื่นทำไม่อร่อย ข้าก็ต้องทำไม่อร่อยด้วยเหมือนกันหรือ?” หลี่เยว่หานโมโหแล้ว “ยังไม่กินสักคำท่านก็ตัดสินว่าไม่อร่อยแล้ว ทำไม ท่านเป็นหม้อใบนี้หรือไร?”
[1] ยมทูตหน้าขาวหน้าดำ 黑白无常 หมายถึง ยมทูตเฮยอู๋ฉางและยมทูตไป๋อู๋ฉาง ซึ่งเป็นเทพที่ม
