เยว่หานเมื่อครู่ และรดน้ำต้นจันทน์ขาวที่ตนปลูกลงดินอย่างลวก ๆ ไปด้วยเช่นกัน
เมิ่งฉีฮ่วนเอาน้ำที่เหลือไปไว้ในห้องเก็บผัก แล้วเปิดดูข้าวเก่าที่หลี่เยว่หานหุงไว้เมื่อคืนวาน ไม่รู้ว่าเขาเอาก้อนกลม ๆ จากที่ไหนโยนลงไปในน้ำ พอละลายแล้วก็เทน้ำใส่ข้าวเก่าจนหมด
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เมิ่งฉีฮ่วนก็วางถังน้ำลงอย่างพึงพอใจ แล้วกลับไปนอนกลางวันในลานเรือนกับหลิงซี
ตอนตื่นมาอีกครั้ง เมิ่งฉีฮ่วนได้กลิ่นหอมประหลาดขุมหนึ่ง หนอนตะกละในท้องพลันถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
หันไปมองก็พบว่าที่แท้หลี่เยว่หานกลับมาแล้ว กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
“จับปลาได้กี่ตัว?” เมิ่งฉีฮ่วนบิดเอวแล้วถามด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“สองตัว” สีหน้าหลี่เยว่หานไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ยังตอบคำถามของเมิ่งฉีฮ่วน
“เจอหลี่หรงหรงระหว่างทาง?”
“อืม”
เมิ่งฉีฮ่วนแค่เดาก็รู้ได้ มิฉะนั้นด้วยนิสัยของหลี่เยว่หาน นอกจากคนสกุลหลี่ที่ไร้ยางอายพวกนั้นยังจะมีใครทำให้นางมีโทสะได้อีก
ตอนที่หลี่เยว่หานแบกตะกร้าออกไปจับปลา หลี่หรงหรงกับหวังเหอฮวามาดักตนกลางทางแล้วด่าเธอสาดเสียเทเสีย
“เมิ่งฉีฮ่วนไม่มีทางชอบไม้กระดานอย่างเจ้าหรอก”
“พี่เมิ่งดีปานนั้น อีกไม่นานก็คงหย่าขาดกับหญิงร้ายอย่างเจ้า!”
“ไม่รู้จักเจียมตัวเสียบ้าง ของมือสองที่ถูกคนอื่นถอนหมั้นยังมีหน้ามาอยู่กับคนดี ๆ อย่างพี่เมิ่งอีก”
……
พวกนางสองคนตามบริภาษหลี่เยว่หานมาตลอดทาง ไม่รู้ว่าพ่นวาจาร้ายกาจเช่นนั้นออกมาม
