นตอนแรกหลี่หรงหรงดูเหมือนจะพูดคุยกับหวังเหอฮวาอยู่ ซึ่งเมื่อนางเห็นหลี่เยว่หานปรากฏตัว นางก็กำลังจะก้าวไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่โกรธแค้น แต่หางตานางเหลือบไปเห็นร่างสูงและหล่อเหลาของเมิ่งฉีฮ่วนที่ยืนอยู่ข้างกายหลี่เยว่หาน ใบหน้าของนางจึงแดงก่ำทันใด ก่อนเสียงของนางจะเบาลงมาก “เยว่หาน เจ้ากลับมาแล้ว”
หลังจากที่หลี่เยว่หานมองนางขึ้นและลง หญิงสาวก็ไม่สนใจอีกฝ่ายและเดินไปข้างหน้า
“หลี่เยว่หาน! น้องสาวของเจ้ากำลังพูดกับเจ้านะ!” หวังเหอฮวาได้แตกหักกับหลี่เยว่หานแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่คิดปล่อยหลี่เยว่หานไปง่าย ๆ
“โอ้” หลี่เยว่หานตอบอย่างเฉยเมยโดยไม่หยุดฝีเท้า
เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังเหอฮวาก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยความโกรธและต้องการดึงตัวหลี่เยว่หานไว้ แต่เมิ่งฉีฮ่วนซึ่งตาและมือไว จับแขนของนางพลางบีบแน่น “อย่าแตะต้องนาง”
เมื่อแขนของนางถูกบีบ ดวงตาของหวังเหอฮวาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง “พี่เมิ่ง…”
“หยุด อย่าเพิ่งร้องไห้” หลี่เยว่หานรีบหยุดพฤติกรรมที่น่าสังเวชของนาง “สามีของข้ายังแบกไม้อยู่ พวกเราไม่มีเวลามายุ่งกับเจ้าสองคน รอจนพวกเราออกไปก่อน เจ้าค่อยร้องไห้”
หลังจากพูดจบหลี่เยว่หานก็คว้ามือของเมิ่งฉีฮ่วนและเดินไปที่บ้านเมิ่งด้วยใบหน้าดุร้าย
แม้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่เยว่หานถึงบอกหวังเหอฮวาว่าอย่าเพิ่งร้องไห้ แต่เมื่อเขาจับมือเล็ก ๆ ของนาง เขาก็ยังคงเปิดปากหัวเราะอย่างไม่สามารถควบคุมได้
อาจเป็นเพ
