ราะรัศมีของหลี่เยว่หานรุนแรงเกินไป แม้แต่หลี่หรงหรงก็ไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดหลี่เยว่หาน ดังนั้นพวกนางจึงปล่อยให้พวกหลี่เยว่หานกลับไปที่บ้านเมิ่ง
ณ บ้านเมิ่ง
ถั่วน้อยทั้งสองได้กลับบ้านแล้ว ทันทีที่เมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานเข้ามา หลิงซีก็โผเข้าสู่อ้อมแขนของหลี่เยว่หาน “พี่สาวหลี่ พี่สาวหลี่ ข้าคิดถึงพี่สาวยิ่ง!”
หลี่เยว่หานอุ้มหลิงซีขึ้นมา เกาจมูกของนางด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “สองวันมานี้เจ้าเชื่อฟังหรือไม่?”
“เชื่อฟังมาก!” หลิงซีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“ข้าจะนำต้นไม้ไปไว้ที่ร่มของสวนหลังบ้านก่อน จากนั้นค่อยเพาะลงดินตอนกลางคืน” ต้นจันทน์ที่แบกอยู่บนบ่าของเมิ่งฉีฮ่วนถูกขุดขึ้นมาพร้อมกับราก โดยวางแผนที่จะปลูกในสนามหลังบ้าน
“แต่มันจะไม่ถูกขโมยหรือ?” หลี่เยว่หานถาม “แม้ว่าไม้จันทน์จะไม่ใช่เครื่องเทศที่มีราคาแพงเป็นพิเศษ แต่ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่ มันก็จะต้องถูกค้นพบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ท่านวางแผนที่จะปลูกมันหรือ?”
“ต้นจันทน์ขนาดใหญ่เช่นนี้จะไม่สามารถหาผู้ซื้อได้สักระยะหนึ่ง” เมิ่งฉีฮ่วนอธิบายว่า “ดังนั้นปลูกมันไว้สักสองสามวันก่อน ไว้พบผู้ซื้อแล้วค่อยขุดก็ยังไม่สาย”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็พยักหน้า “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นท่านไปเถอะ ข้าจะทำอาหารให้เด็ก ๆ”
พูดจบ หลี่เยว่หานก็หมุนกายเดินกลับไปที่ห้องครัว
ทางเมิ่งฉีฮ่วนยืนอยู่ที่นั่นด้วยความรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
ทำไมภรรยาถึงไม่สนใจว
