่าเขาเพิ่งแบกไม้มาเหนื่อย ๆ …
ลืมมันไปเถอะ… เมิ่งฉีฮ่วนรู้แจ้งแก่ใจ เป็นเพราะหลี่เยว่หานยังไม่ยอมรับตัวเขาอย่างเต็มที่ ดังนั้นเขาจึงต้องอดทนกับมันต่อไป
เมื่อกลับมาจากเมืองหลิวชิงครั้งนี้ หลี่เยว่หานไม่เพียงแต่ซื้อข้าวเหนียวกับข้าวเก่าสำหรับทำน้ำส้มสายชูข้าวเท่านั้น แต่ยังซื้อหมูมาครึ่งตัวด้วย โดยเธอวางแผนที่จะทำอาหารจากเนื้อดี ๆ สำหรับเจ้าตัวเล็กทั้งสอง
ถั่วเหลืองที่ตากแดดให้แห้งเมื่อสองวันก่อน ก็ถูกหลี่เยว่หานปิดผนึกไว้เมื่อวานนี้เช่นกัน เธอวางแผนที่จะรอจนกว่ายีสต์หมักจะเสร็จก่อน แล้วค่อยคิดเกี่ยวกับเรื่องการต้มซีอิ๊ว
หญิงสาวเพียงแค่ทำเนื้อตุ๋น เนื้อหั่นเต๋าผัดกับถั่ว ซี่โครงหมูตุ๋นไม่ใส่ซีอิ๊ว และข้าวสวย เมิ่งฉีฮ่วนดูแลต้นจันทน์เสร็จก็เดินมาที่สวนหน้าบ้าน
ทั้งครอบครัวกำลังเตรียมที่จะรับประทานอาหาร แต่แขกที่ไม่ได้รับเชิญสองคนได้ผลักประตูเปิดออก
“พี่สาวที่แสนดีของข้า เจ้าอยู่ที่นี่กินดื่มอาหารรสจัด แต่ไม่รู้เลยว่าบ้านหลี่ของเรากำลังจะตาย!” หลี่หรงหรงคุ้นเคยกับการมองหาอาหารและเดินเข้าไปในครัวตามกลิ่น “โอ้ สวรรค์ ทุกอย่างล้วนเป็นเนื้อ!”
นางไม่ได้กินอาหารที่ดีเลยตั้งแต่หลี่เยว่หานตื่นขึ้นจากการจมน้ำ ในช่วงเวลานี้ การทำอาหารของหวังเฟิ่งเริ่มไม่อร่อยมากขึ้นเรื่อย ๆ นางไม่ได้กินดี ๆ มาหลายวันแล้ว
ทันทีที่นางเห็นเนื้อบนโต๊ะ ดวงตาของนางก็เปลี่ยนเป็นแวววับทันที และนางทำท่าทางจะเอื้อมมือไปหย
