ิบมันจากชาม แต่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนขวางไว้ด้วยตะเกียบ
“สาวบ้านป่าคนนี้มาจากไหนกัน? นางไร้การอบรมยิ่ง ถึงกลับมาคว้าอาหารไปหน้าตาเฉย” เมิ่งฉีฮ่วนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“พี่เขย ข้าชื่อหรงเอ๋อร์อย่างไรเล่า” หลี่หรงหรงกุมมือที่ถูกปัดด้วยท่าทางเศร้าโศก สีหน้าของนางดูน่าสงสารและคล้ายทำอะไรไม่ถูก “เมื่อครู่เราไม่ได้เจอกันหรือ?”
“ข้าไม่เคยสนใจแมวและสุนัขข้างถนนมากนัก” เมิ่งฉีฮ่วนเปลี่ยนเป็นตะเกียบคู่ที่สะอาดอย่างใจเย็นโดยไม่ยกเปลือกตาขึ้น
