ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ถอนหายใจ “เจ้าไม่รู้หรือว่าของดองก็มีอยู่ในแคว้นตงฮั่นของเรา และพวกมันถูกกินโดยคนระดับล่าง? เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าคิดจะพึ่งพาสิ่งนี้ร่ำรวย?”
“เชื่อข้าเถอะ ตราบใดที่มันอร่อยพอ ไม่ว่าจะเป็นชนชั้นล่างหรือชนชั้นสูง ทุกคนล้วนยินดีจ่าย!” หลี่เยว่หานหัวเราะอย่างมีเลศนัย
