บทที่ 58 จงมีความสุข
หลังจากได้ยินสิ่งที่นางพูด เมิ่งฉีฮ่วนก็ไม่ถามคำถามอะไรอีก
ในที่สุดหนังเสือและหนังหมาป่าก็ถูกเศรษฐีผู้ดูอ่อนแอประมูลได้ไปในราคาหนึ่งพันตำลึง ว่ากันว่าเป็นเพราะร่างกายของเขากลัวความหนาวเย็นเป็นพิเศษหลังฤดูหนาว ดังนั้นเขาจึงทุ่มซื้อหนังทั้งสองชิ้นในชั่วอึดใจเดียว
หลังจากรับเงินจากห้องด้านในของโรงประมูลแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ออกจากโรงประมูลหลิวชิงไปพร้อมกับหลี่เยว่หานที่สวมผ้าคลุมหน้า
“ท่านบอกว่าท่านจะพาข้าไปซื้อเมล็ดเครื่องเทศจากพ่อค้าชาวเปอร์เซียไม่ใช่หรือ” เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนพาหลี่เยว่หานมาที่ร้านขายผ้าซื่อเหมย หลี่เยว่หานจึงถามอย่างสงสัยไม่ได้ว่า “ไม่ใช่หน้าเทศกาล ซื้อผ้าไปทำอะไรกัน?”
“บรรพบุรุษตัวน้อยทั้งสองในครอบครัวต่างเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะมู่ชวน เสื้อผ้าของเขาเล็กเกินไป คราวนี้ข้าจะซื้อผ้ากลับไปเพื่อทำเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเขา” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว ก่อนดวงตาของเขาจะเป็นประกายวูบไหว ส่งสัญญาณให้ผู้ดูแลร้านนำชุดตัวอย่างที่แขวนอยู่ออกมา “เจ้าไปลองอันนี้สิ!”
ในขณะที่พูด เขาก็ยัดเสื้อผ้าเข้าไปในอ้อมแขนของหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานตกตะลึงไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกคนงานในร้านผลักเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้า
นี่คือชุดกระโปรงยาวที่ตัวเสื้อเป็นคอกลม มีสายคาดเอว และแถบกระโปรงเป็นสีแดงสลับดำ หลังจากที่หลี่เยว่หานใส่มันด้วยความพยายามอย่างมากจนเสร็จ หญิงสาวก็เดินออกจากห้องลองเสื้อผ้า ชั่ว
