บทที่ 56 การแสดงละครฉากใหญ่
“เกิดอะไรขึ้นรึ ชุ่ยกั่ว?” ฮูหยินหลี่สังเกตเห็นความแปลกประหลาดของสาวใช้ จึงอดที่จะมองตามสายตาหญิงรับใช้ไปไม่ได้
ทันทีที่นางเห็นหลี่เยว่หานอุ้มหลิงซีอยู่ ฮูหยินหลี่ก็ตกตะลึง พู่กันในมือพลันร่วงหล่น ทำลายภาพวาดไปโดยไม่ตั้งใจ
“ทำไมเป็นเจ้า?” ฮูหยินหลี่พึมพำ
หลี่เยว่หานที่ยืนอยู่ตรงประตูลานรู้สึกงงงวยมากและถามพร้อมกับขมวดคิ้ว “ฮูหยินหลี่ เคยเห็นข้ามาก่อนหรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงของนาง ฮูหยินหลี่ดูคล้ายจะรู้สึกตัว นางพลันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว และทักทายเล็กน้อยอย่างติดเหม่อลอย “ข้าจำผิดไป ขออภัยด้วย เป็น… เป็นเยว่หานจากบ้านเมิ่งสินะ ข้าได้ฟังจากสามีของเจ้าแล้ว ว่าเจ้าจะส่งหลิงซีตัวน้อยมาที่นี่ในวันนี้ รีบเข้ามาดื่มน้ำเถอะ”
เมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของนาง หลี่เยว่หานก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดเมื่อเห็นข้าเมื่อครู่ ฮูหยินหลี่ถึงได้ถามคำถามเช่นนั้น?”
“โอ้…” ฮูหยินหลี่ยิ้มอย่างอึดอัด “แม่นางเยว่หานดูเหมือนสหายเก่าของข้ายามนางยังเด็ก ดังนั้นข้าจึงตกตะลึงไปชั่วขณะ นึกว่านางกลับมาอีกครั้ง”
“สหายเก่าของท่าน?” หัวใจของหลี่เยว่หานเต้นไม่เป็นจังหวะ อาจเป็นมารดาของเจ้าของร่างเดิมหรือไม่?
“ใช่” ฮูหยินหลี่รับหลิงซีจากมือของหลี่เยว่หาน สีหน้าที่ดูตื่นตระหนกของนางก็ได้หายไปแล้ว นางทอดถอนใจ “ครั้งสุดท้ายที่ข้าเห็นนาง ข้าเพิ่งอายุได้สิบขวบ นางเป็นพี่สาวของข้า ซึ่งในตอนนั้นนางได้
