บทที่ 55 อาจารย์กับฮูหยินของอาจารย์
“อาเมิ่งมักจะล่าเหยื่อตัวใหญ่สุดอยู่เสมอ ดังนั้นถ้าเป็นหมาป่าก็ต้องเป็นจ่าฝูง ถ้าเป็นเสือต้องเป็นเสือดุร้าย” หลิงซียิ้มร่าระหว่างวิ่งไปกอดต้นขาของหลี่เยว่หาน “อาเมิ่งของข้าเก่งกาจมากใช่หรือไม่?”
หลี่เยว่หานก้มลงอุ้มหลิงซีขึ้นมา เธอเขี่ยจมูกของหลิงซีด้วยรอยยิ้ม “เก่งกาจ อาเมิ่งของเจ้าเก่งกาจที่สุดแล้ว”
“ใช่แล้ว ไม่เช่นนั้นหลิงซีจะตกหลุมรักอาเมิ่งอย่างลึกซึ้งได้อย่างไร!” หลิงซีเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“หลิงซี เจ้าลืมสิ่งที่พี่สาวบอกในวันนี้ไปแล้วหรือ?” หลี่เยว่หานฟังคำพูดหลิงซีแล้วรู้สึกพูดไม่ออก เรื่องนี้ต้องรีบหยุดไว้ให้ทันกาล ไม่เช่นนั้นเกรงว่าเมื่อหลิงซีโตขึ้นไปจะยิ่งเจ็บปวด
“ข้ารู้แล้ว ๆ” หลิงซียกมือคล้องคอหลี่เยว่หาน แสร้งถอนหายใจออกมาเหมือนคนแก่ “ท่านเกิดข้ายังไม่เกิด ข้าเกิดท่านชรา ท่านเศร้าที่ข้าเกิดช้า ข้าโศกที่ท่านเกิดเร็ว*[1] ข้าไม่อาจใช้ชั่วชีวิตได้กับอาเมิ่ง ข้าจึงยอมยกอาเมิ่งให้พี่สาวด้วยความเต็มใจ”
ฟังแล้วเมิ่งฉีฮ่วนก็ก้มลงมองไปที่มู่ชวนทันที “เจ้าสอนอะไรให้นางเนี่ย?”
“ข้าไม่ได้เป็นคนสอน” มู่ชวนแย้งขึ้นมา “ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าพาหลิงซีไปสำนักศึกษาด้วย ฮูหยินของอาจารย์ในสำนักศึกษาชอบท่องบทกวีใต้ต้นหอมหมื่นลี้ ยามข้าเข้าเรียน หลิงซีก็อยู่กับฮูหยินที่ลานด้านหลัง เกรงว่าจะเป็นฮูหยินที่สอนนาง”
“คิดไม่ถึงว่าฮูหยินของอาจารย์เจ้าจะเปี่ยมอาร
