บทที่ 54 สิ่งที่ต้องการคือคู่ชีวิตร่วมเป็นร่วมตาย
“แล้วเจ้าเคยคิดไหมว่าอาเมิ่งของเจ้า อยากจะแต่งงานกับผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าตนเองประมาณยี่สิบปีหรือไม่?” หลี่เยว่หานพูดโน้มน้าว “หลิงซี ฟังพี่สาวนะ เชื่อเถอะว่าสักวันหนึ่งหลังจากเจ้าเติบโตขึ้น เจ้าจะได้พบคู่แท้ของตนเอง จากนั้นพวกเจ้าก็จะได้จับมือใช้ชีวิตร่วมกัน”
“แต่หลิงซีอยากอยู่กับอาเมิ่งไปตลอดชีวิต!” หลิงซีมุ่ยปาก รู้สึกคับข้องใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา
เห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ประคองใบหน้าเล็ก ๆ ของหลิงซี แล้วเอ่ยออกมาอย่างอดทน “ตอนนี้เจ้ายังเด็กนัก อย่าเพิ่งคิดเรื่องตลอดชีวิตอะไรนั่นเลย เมื่อเจ้าอายุเท่ากับพี่สาว จะมีผู้ชายหน้าตาดีมากมายที่พร้อมจะอยู่กับเจ้าไปตลอดชีวิต เมื่อถึงยามนั้น อาเมิ่งของเจ้าอาจฟันร่วงหมดแล้วก็ได้”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ฟันร่วงหมดแล้ว’ หลิงซีก็ปิดปากตัวเอง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย “จะเหมือน…เหมือนขอทานชรา ที่ไม่มีฟันแม้แต่ซี่เดียวอย่างนั้นหรือ?”
ขอทานชราอาศัยอยู่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นอย่างโดดเดี่ยว เนื่องจากไม่มีลูกหลาน โดยปกติก็จะอาศัยความเมตตาจากบ้านต่าง ๆ เพื่อประทังชีวิต หลิงซีเคยเห็นเขาอยู่หลายครั้ง
“ใช่แล้ว รอจนเจ้าโตขึ้น อาเมิ่งของเจ้าก็ชราแล้ว เขาจะกลายเป็นแบบขอทานชรา เมื่อถึงยามนั้นเจ้ายังต้องการจะแต่งงานกับเขาอีกหรือไม่?” หลี่เยว่หานกึ่งเกลี้ยกล่อมกึ่งขู่ขวัญ
หลิงซีส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ ไม่ อาเมิ่งจะไม
