ว่หานก็สูญสลายไปทันที
เธอไม่อยากจะยุ่งอะไรกับเรื่องราวของชาติก่อนอีกแล้ว ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่เลือกไปเป็นอาสาสมัครในประเทศเล็ก ๆ อันห่างไกลตั้งแต่ชาติก่อน แม้ว่าจะมีปาฏิหาริย์นำพาเธอให้ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 21 เธอก็ไม่อยากกลับไปแล้ว!
“พี่สาวหลี่?” เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานหันมามองตนเอง หลิงซีก็ค่อย ๆ เปิดประตูแล้วเดินเข้าไป ยืนอยู่ด้านหน้าเตียงขนาดใหญ่ของหลี่เยว่หาน มือของนางกำเข้าหากันแน่นด้วยความไม่สบายใจ “พี่สาวหลี่โกรธหลิงซีหรือ?”
หลี่เยว่หานเลิกคิ้วขึ้น “ข้าจะโกรธเจ้าด้วยเหตุใดกัน?”
“เพราะหลิงซีป่วย เลยสร้างปัญหาให้พี่สาวหลี่” หลิงซีเอ่ยเสียงแผ่ว
ในยามปกติหลิงซีราวกับเสือตัวน้อยที่แยกเขี้ยวแผ่กรงเล็บ ทว่ายามเป็นเด็กดีเช่นนี้กลับน่ารักเสียจนใจเจ็บ
“มา มาตรงนี้” หลี่เยว่หานยื่นมือออกไปกอดหลิงซีขึ้นมาบนเตียงของตนเอง จากนั้นก็บีบใบหน้ากลม ๆ ของนาง “หลิงซีน่ารักถึงเพียงนี้ พี่สาวจะโกรธหลิงซีได้อย่างไร”
“เช่นนั้น…พี่สาว หลังจากหลิงซีโตแล้ว ให้หลิงซีเป็นรองดีหรือไม่?” หลิงซีกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา ทว่าสิ่งที่นางเอ่ยออกมาทำให้หลี่เยว่หานเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง
“อะไรคือเป็นรอง…”
“ก็คือพี่สาวหลี่และหลิงซีแต่งงานกับอาเมิ่งด้วยกัน พี่สาวหลี่เป็นฮูหยินใหญ่ส่วนหลิงซีเป็นฮูหยินรอง! หลิงซีจะไม่ไล่พี่สาวหลี่ออกไปแล้ว หลิงซีเต็มใจจะแบ่งอาเมิ่งกับพี่สาวหลี่!” หลิงซีกล่าวออกมาอย่างจริงจัง
ทว่าเมื่อหลี
