รู้สึกไม่สบาย ท่านไปทำอาหารเย็นเองได้หรือไม่”
เมื่อเห็นนางทำท่าทางเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็คล้ายกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ออกจากห้องไปตามคำพูดของนาง หากก่อนออกไปก็นำขวดยารักษาที่ทิ้งไว้ในห้องหลี่เยว่หานออกไปด้วย
หลี่เยว่หานถอนหายใจออกมาหลังจากได้ยินเสียงปิดประตู
ฉากในความฝันเมื่อครู่ราวกับเกิดขึ้นจริงต่อหน้าของเธอ หลี่เยว่หานรู้สึกเพียงหัวใจของตนเองเจ็บปวดเหมือนโดนบีบ ไม่สามารถหายใจได้ไปชั่วขณะ
หลี่เยว่หานนอนแผ่ร่าง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จับจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย
ข้อมือที่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนบีบจนช้ำนั้นร้อนขึ้นมาเล็กน้อย หลี่เยว่หานลูบบริเวณที่ร้อนขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับพบว่าอาการบาดเจ็บหายสนิทแล้ว รอยแดงจาง ๆ เลือนหายไป ไม่เหลือร่องรอยอะไรทิ้งไว้
ต้องกล่าวว่ายาในยุคโบราณมีความมหัศจรรย์ของมันจริง ๆ หากยาที่ใช้แล้วได้ผลทันทีของเมิ่งฉีฮ่วนอยู่ในศตวรรษที่ 21 เพียงแค่ขวดเล็ก ๆ ก็สามารถขายได้ในราคาสูงเสียดฟ้า
ทว่าศตวรรษที่ 21…เธอยังจะย้อนกลับได้อยู่อีกเหรอ?
เธอ…ยังเต็มใจกลับไปหรือเปล่า?
เมื่อคิดถึงฉากที่เห็นในความฝัน หัวใจของหลี่เยว่หานก็หนาวเหน็บขึ้นมาเป็นอย่างมาก
“พี่สาวหลี่ พี่สาวหลี่ ท่านหลับหรือยัง?” ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังเข้ามาในหูของหลี่เยว่หาน
เมื่อหันไปมองก็พบกับหัวเล็ก ๆ ที่มีมวยผมสองก้อนอยู่ด้านบน เป็นหลิงซีนั่นเอง
เมื่อเห็นหลิงซีแล้ว ความยุ่งเหยิงในใจของหลี่เย
