บทที่ 50 คำโกหกทั้งสองครั้ง
หลังจากมั่นใจแล้วว่าหลี่เยว่หานจะไม่จากไป เมิ่งฉีฮ่วนจึงยกกำปั้นแห่งชัยชนะขึ้นมา จากนั้นจึงค่อยเดินย่องออกไป
รอหลี่เยว่หานจัดการข้าวของของตนและเดินออกจากห้องมา เมิ่งฉีฮ่วนจึงให้มู่ชวนนำโจ๊กที่กำลังร้อนเข้ามาในสวนพอดี
“พี่สาวหลี่ ทำไมท่านรีบตื่นนัก!” มู่ชวนมองหลี่เยว่หานด้วยแววตาบริสุทธิ์ “อาเมิ่งบอกว่า เมื่อคืนท่านไม่ได้นอนทั้งคืน ต้องพักผ่อนเสียหน่อย!”
“ข้านอนไม่หลับ เจ้ากำลังจะเอาอาหารไปให้หลิงซีหรือ?” หลี่เยว่หานพูดพลางคิดจะรับถาดมาจากมือของมู่ชวน
“ไม่ใช่ ก่อนอาเมิ่งออกจากบ้านไปได้บอกไว้ว่าตอนนี้หลิงซียังไม่ควรกินอะไร โจ๊กนี้ข้าตุ๋นไว้ให้พี่สาวหลี่” มู่ชวนพูดพลางเผยรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า “ข้ากำลังจะเอาไปวางไว้ในห้องพี่สาว พอพี่ตื่นขึ้นมามันก็คงอุ่นพอดี”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็รู้สึกคัดจมูกขึ้นมา หญิงสาวรีบรับถาดมาทันที “แล้วเจ้า กินอะไรแล้วหรือ?”
“มู่ชวนกินแล้ว!” มู่ชวนพูดพลางเงยหน้ามองหลี่เยว่หานด้วยรอยยิ้ม มือเล็กทั้งสองไพล่หลังไว้
“มือของเจ้าเป็นอะไร?” เดิมทีหลี่เยว่หานเป็นคนรอบคอบ จึงสังเกตท่าทางของมู่ชวนได้ง่าย หญิงสาวรีบยื่นมือไปจับมือข้างหนึ่งของมู่ชวนทันที “บาดเจ็บหรือ?”
“ไม่ใช่ ๆ…” มู่ชวนรีบเดินถอยออกมาทันที “พี่รีบทานโจ๊กเถิด วันนี้พี่ยังต้องลำบากดูแลหลิงซี ข้าต้องไปเรียน ไม่เช่นนั้นคงจะสายแล้ว!”
พูดจบ มู่ชวนจึงรีบวิ่งออกไป
มือของหล
