วกเราจึงจะสามารถช่วยกันปกป้องหลิงซีและพี่สาวหลี่ของเจ้าได้”
“ข้าไม่เข้าใจ!” มู่ชวนพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “เพราะเหตุใดท่านพ่อกับท่านแม่จึงยอมตายแทนที่จะมอบพื้นที่หลิงฉวนออกไป ถ้าหากยอมมอบออกไป อย่างน้อยพวกเขาก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้ หลิงซีก็ไม่ต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้ อาเมิ่งก็จะยังเป็นองค์ชายรูปงามที่สุดในเมืองหลวง!”
“จงเจิ้งมู่ชวน!” เมิ่งฉีฮ่วนดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “พื้นที่หลิงฉวนเป็นสมบัติของประเทศ เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ท่านพ่อและท่านแม่ไม่ยอมมอบพื้นที่หลิงฉวนให้กับหัวขโมยพวกนั้นไป!”
“แล้วเหตุใดผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์จึงไม่ปกป้องสมบัติของประเทศไว้ หรือขอให้ลูกชายลูกสาวของเขาปกป้องมันด้วยชีวิตกัน!”
ในที่สุดมู่ชวนก็ทนไม่ไหวจนร้องไห้ออกมา “ตอนที่จากเมืองหลวงมานั้น หลิงซียังไม่ถึงหนึ่งขวบด้วยซ้ำ ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ตายต่อหน้าข้า อาเมิ่ง บางครั้งข้าก็อดเกลียดสมบัติของประเทศนี้ไม่ได้ ถ้าหากไม่เป็นเพราะมัน ครอบครัวของเราคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้!”
“ไม่ต้องร้องแล้ว เด็กผู้ชายคนหนึ่งจะเอาแต่ร้องไห้ได้อย่างไร” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจออกมาเบา ๆ พูดปลอบไม่ให้เด็กชายตัวน้อยร้องไห้ พลางยืนตัวแข็งทื่อไม่รู้ว่าควรจะเช็ดน้ำตาให้เช่นไร
“ข้าเสียใจแทนหลิงซี” มู่ชวนยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา “และเจ็บใจแทนอาเมิ่ง”
“ฮึ เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดว่าเจ็บใจแทนพี่สาวหลี่ของเจ้า ที่ถูกข้าลากเข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่รู้เรื่องใ
