งเย็นชา
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว” หลี่เยว่หานแสร้งหัวเราะขึ้นมา “ข้าแค่จัดห้อง จึงบังเอิญเห็นว่าห่อผ้านี้ยังไม่ได้แกะออก ข้าจึงลองแกะออกเท่านั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิด!”
“ข้าคิดเช่นไรงั้นหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยถามอีกครั้ง ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าเตียงนอนของหลี่เยว่หาน โน้มตัวเข้าไปตรงหน้าหลี่เยว่หาน เขาขมวดคิ้วขึ้นมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง “เจ้ากินข้าแล้ว จะไม่รับผิดชอบงั้นหรือ อีกทั้งยังจะเดินจากไป คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นหญิงที่ไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้”
หลี่เยว่หาน???
