บทที่ 47 ที่แท้คือแคว้นตงฮั่น!
“ถ้าไข้ไม่ลดแล้วจะให้เป็นแบบไหนกัน?” หลี่เยว่หานย้อนถาม
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นหมอ รู้ดีที่สุดว่าควรจัดการกับอาหารป่วยตรงหน้าเช่นไร ท่าทางของเมิ่งฉีฮ่วนเหมือนกับกำลังสงสัยในตัวเธอ
“ข้าหมายความว่า เพียงเจ้าใช้สุราเช็ดร่างกายหลิงซี เหตุใดจึงทำให้ไข้ลดลงได้?” เมิ่งฉีฮ่วนจึงเริ่มใช้คำว่า ‘ไข้ลด’ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และยิ่งรู้สึกว่าคำว่า ‘อาการป่วย’ และ ‘ไข้ลด’ ดูน่าเชื่อถือเป็นพิเศษ
“หากไม่เชื่อ เจ้าก็ลองใช้มือจับดู” หลี่เยว่หานพูดพลางส่งสัญญาณให้เมิ่งฉีฮ่วนลองวัดอุณหภูมิร่างกายของหลิงซี
เมิ่งฉีฮ่วนที่ยังสงสัย จึงก้าวขึ้นไปข้างหน้าพลางเอามืออังหน้าผากของหลิงซี ก่อนที่ชายหนุ่มแสดงสีหน้าดีใจออกมาทันที “ไม่ร้อนแล้วจริง ๆ เหตุใดเจ้าถึงทำได้กัน?”
“จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของข้า เด็กที่มีอาการป่วยรุนแรงในระยะเวลาสั้น ๆ อย่างน้อยต้องใช้สุราเช็ดตัวหนึ่งคืนจึงจะทำให้ไข้ลดลงได้” หลี่เยว่หานพูดพลางหันไปมองหลิงซีที่นอนอยู่บนเตียงด้วยร่างกายอ่อนแอ พลางพูดขึ้น “มันอาจจะออกฤทธิ์พร้อม ๆ กับยาที่ท่านป้อนให้นางก็เป็นได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกคลายกังวล
“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้วิชาหมอ”
เมื่อหลี่เยว่หานได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกใจเต้น ‘ตุ๊บ ๆ ’ ขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ผิดที่เธอเข้าใจวิชาทางการแพทย์ ถึงอย่างไรการเรียนในมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้สูญเปล่า
แต่เจ้าของร่างเดิมนั้นไม่เข้าใ
