จ! เจ้าของร่างเดิมไม่เพียงแต่ไม่เข้าใจศิลปะเท่านั้น แต่ยังไม่ค่อยรู้หนังสืออีกเสียด้วย! นางรู้ตัวหนังสือเพียงไม่กี่ตัวที่แม่ของนางได้สอนไว้ก่อนที่จะจากไปเท่านั้น ฉะนั้นจึงต้องแต่งงานกับตระกูลที่มั่งคั่งและมีหน้ามีตาอย่างตระกูลหลิ่ว เพื่อไม่ให้อับอายขายหน้าผู้อื่น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานก็อดหดคอลงมาไม่ได้ “ข้ายังทำอะไรได้อีกมากมายนัก ช่วงหลายปีที่มีชีวิตรอดอยู่ในตระกูลหลี่มาได้นั้น ไม่ใช่ว่ามีทักษะเพียงอย่างสองอย่างที่คนอื่นยังไม่รู้ หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็คงตายโดยไม่เหลือซากไปแล้ว”
เมื่อพูดจบ หลี่เยว่หานก็วางถ้วยน้ำเกลือลงบนมือของเมิ่งฉีฮ่วน “ท่านป้อนน้ำเกลือนี้ให้หลิงซี ข้าจะไปดูมู่ชวน”
“อ้อ…”
เมิ่งฉีฮ่วนรับถ้วยน้ำเกลือมาอย่างว่าง่าย พลันป้อนน้ำเกลือให้หลิงซีอย่างตั้งใจ
หลี่เยว่หานเดินมาถึงด้านข้างของหม้อต้ม
สุราในหม้อนั้นเดือดได้ในระดับหนึ่งแล้ว ชามที่มู่ชวนเฝ้าดูอยู่นั้นมีสุรากลั่นประมาณครึ่งหนึ่งแล้ว หลี่เยว่หานจึงรู้สึกโล่งใจ จากนั้นจึงหาฝาขนาดเล็ก นำมาปิดสุราที่ผ่านการกลั่นออกมาแล้ว
“พี่หลี่ สิ่งนี้สามารถช่วยหลิงซีได้หรือ?” มู่ชวนกระซิบถาม เมื่อครู่เขาได้ยินหลี่เยว่หานบอกว่าอาการตัวร้อนของน้องสาวทุเลาลงบ้างแล้ว ตนและเมิ่งฉีฮ่วนจึงรู้สึกโล่งใจ
“ของภายในนี้เรียกว่าสุรากลั่น สุรากลั่นสามารถฆ่าเชื้อโรคสิ่งสกปรกและช่วยลดอุณหภูมิได้อย่างรวดเร็ว แต่ไม่สามารถช่วยคนได้ ในทางกลับกั
