อาหารให้?
“อ่าเมิ่ง…พี่หลี่เก่งมากจริง ๆ” มู่ชวนอดชื่นชมอีกฝ่ายไม่ได้
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงมองไปยังหลี่เยว่หานที่พยายามป้อนโจ๊กผักให้หลิงซีทีละคำอย่างระมัดระวัง จนรู้สึกสงสัยอยู่ภายในใจ
ก่อนจะไปยังหมู่บ้านเฮยถู่เพื่อไปพาตัวหลี่เยว่หานมา เมิ่งฉีฮ่วนเคยให้คนเล่าเรื่องของหลี่เยว่หานให้ฟัง
ถึงแม้จะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีความสามารถ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานไม่เพียงแต่จะเชี่ยวชาญเรื่องการปลูกพืช แต่ยังรู้เรื่องกันหมักสุราและน้ำส้มสายชู ไม่เพียงเท่านั้น ยังรู้วิชาหมอด้วย!
นี่มันเกินความคาดหมายของเขาไปไกลนัก!
ตกดึก หลังจากหลี่เยว่หานพาหลิงซีเข้านอนแล้ว ตนจึงรีบตักข้าวเข้าปากสองสามคำ จากนั้นจึงเผาถ่านแล้วนำไปไว้ในห้องของหลิงซีเพื่อให้เกิดความอบอุ่น
“คืนนี้ข้าจะเฝ้าหลิงซี พวกท่านรีบเข้านอนเถิด เมิ่งฉีฮ่วนช่วยจัดการห้องครัวด้วย” หลังจากหลี่เยว่หานพูดประโยคนี้ทิ้งไว้ จากนั้นก็อุ้มหลิงซีที่หลับไปแล้วและถูกผ้าห่อไว้อย่างแน่นหนาพลางเดินออกจากห้องครัวไป
“อาเมิ่ง ท่านไม่ไปดูหลิงซีหรือ?” ถึงแม้ความร้อนในร่างกายของน้องสาวจะทุเลาลงแล้ว แต่มู่ชวนก็ยังอดกังวลอยู่ไม่ได้
“ดึก ๆ ค่อยไป” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางเก็บถ้วยชามเหล่านั้น “ตามข้ามาเก็บห้องครัว”
ภายในห้อง
หลี่เยว่หานอุ้มหลิงซีไปวางไว้ตรงมุมของเตียง เด็กหญิงตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมา “พี่สาวหลี่”
“เจ้าตื่นแล้วหรือ รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
