หลี่เยว่หานจึงรีบนำน้ำเกลืออุ่นที่วางไว้บนเตาถ่านมาป้อนให้เด็กหญิงตัวน้อยทันที
“ไม่มีตรงไหนไม่สบายแล้ว” หลังจากหลิงซีดื่มน้ำแล้วจึงล้มตัวนอนลง ดวงตากลมสีดำกะพริบปริบ ๆ พลางพูดขอร้องขึ้นมา “พี่สาวหลี่เล่านิทานให้ข้าฟังได้หรือไม่?”
“ได้ พี่สาวหลี่จะเล่านิทานให้เจ้าฟังเอง เจ้าหลับเสียเถิด” หลี่เยว่หานพูดพลางวางผ้าที่จุ่มสุรากลั่นจนหมาดบนหน้าผากของหลิงซีด้วยรอยยิ้ม
