งร่างกายหลิงซีลดลงได้เร็วขึ้น ตอนนี้ข้าต้องใช้สุราเช็ดตัวให้นาง ถ้าหากไม่ติดปัญหาใด หลังจากช่วงค่ำตัวหลิงซีก็จะไม่ร้อนเช่นนี้แล้ว” หลี่เยว่หานอธิบายออกมาง่าย ๆ
“เจ้า…” เมิ่งฉีฮ่วนขยับปากขึ้นเล็กน้อยราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อกำลังจะอ้าปากนั้นกลับกลืนคำพูดกลับลงไป
“ข้าทำไม?” หลี่เยว่หานที่มือหนึ่งกำลังถอดเสื้อผ้าของหลิงซีออก อีกมือหนึ่งก็ใช้ผ้าห่อตัวหลิงซีไว้ให้เหลือเพียงต้นแขนอวบอ้วนโผล่พ้นออกมา เช็ดแขนไปพลางเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไร” เมิ่งฉีฮ่วนตอบกลับ “ข้าจะไปเตรียมอาหารค่ำ มู่ชวน มาช่วยข้าด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงรีบพูดขัดขึ้นมาทันที “มู่ชวน เจ้าให้เขาเตรียมอาหารเอง เจ้าช่วยพี่สาวคอยดูหม้อยาตรงนั้น ถ้าหากชามใบใหญ่ด้านบนร้อนแล้วก็เปลี่ยนใบใหม่แทนเสีย”
“ได้!” มู่ชวนไม่พูดอะไรต่อพลันเดินไปคอยเฝ้าดูหม้อยาทันที
สายตาของหลี่เยว่หานจึงกลับมาตกลงบนร่างของหลิงซีอีกครั้ง
เมิ่งฉีฮ่วนยืนเฝ้ามองนางอยู่ด้านข้างอีกครู่หนึ่ง จนในที่สุดก็เดินออกไปเตรียมอาหารอย่างเงียบ ๆ
หลังจากเช็ดแขนทั้งสองข้างของหลิงซีแล้ว หลี่เยว่หานก็ลองอังมือบนหน้าผาก ความร้อนของนางยังสูงจนน่ากลัว เธอกัดฟันแล้วเปิดผ้าบริเวณหน้าอกของเด็กหญิงออก หลังจากใช้สุราเช็ดสองรอบแล้ว จึงห่อตัวนางให้แน่นยิ่งขึ้น และนำผ้าเช็ดหน้าไปจุ่มให้เปียกชื้น ก่อนจะนำมาวางไว้บนหน้าผากของนาง
และในขณะนั้นเอง หลี่เยว่หานจึงรู้สึกว่าความร้อ
