อย่างสงสัย
พาเข้าไป? เข้าไปที่ใดกัน?
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้สนใจจะปิดบังหลี่เยว่หาน จึงรีบพูดปลอบมู่ชวน “เจ้าฟังอาเมิ่ง ในตอนแรกแม่ของเจ้าได้รับพิษรุนแรง พิษบนร่างของหลิงซีนั้นจึงไม่สามารถทุเลาลงได้ในทันที ตอนที่พ่อของเจ้าพาพวกเจ้าทั้งสองมานั้นก็ได้พูดแล้ว หลิงซีจำเป็นต้องโตถึงวัยห้าขวบ จึงจะสามารถทนต่อความเจ็บปวดเช่นนั้นได้ ตอนนี้หากส่งนางเข้าไป ก็รังแต่จะทำให้นางอายุสั้นลง!”
“พวกท่านกำลังพูดถึงเรื่องใดกัน?” หลี่เยว่หานอดถามขึ้นมาไม่ได้ “ต้องส่งหลิงซีไปที่ใดกัน? ได้รับพิษอะไร? ความเจ็บปวดอะไรกัน?”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้” เมิ่งฉีฮ่วนพูดตัดบทขึ้นมาง่าย ๆ
หลี่เยว่หานชะงักไป ก่อนจะไม่เอ่ยถามอะไรอีก
ได้ เธอคงไม่เหมาะที่จะรู้ถึงความลับตระกูลเมิ่งของพวกเขา!
เมื่อคิดเช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงไม่ได้ฟังการพูดคุยของพวกเขาทั้งสองคน ถึงอย่างไร สุราที่กลั่นออกมานั้นก็ได้จำนวนไม่น้อยแล้ว
หลังจากหลี่เยว่หานเปลี่ยนเป็นชามใบใหม่อีกครั้ง ก็นำชามที่มีสุราอยู่ออกมา และวางใบใหม่เพื่อกลั่นสุราต่อไป
หลังจากนั้นจึงนำผ้าเช็ดหน้าของตนออกมา และจุ่มลงไปในชามสุราจนเปียก จากนั้นก็เริ่มเช็ดตัวให้หลิงซี
“เจ้าทำสิ่งใด?” เห็นได้ชัดว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่เข้าใจในสิ่งที่หลี่เยว่หานทำ และเห็นว่านางยังถอดเสื้อผ้าของหลิงซีออก จึงอดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ “คิดจะทำให้อาการป่วยของหลิงซีรุนแรงขึ้นหรือ?”
“สุราจะออกฤทธิ์ได้เร็ว ช่วยให้อุณหภูมิขอ
