อได้ยินคำเรียกของหลิงซีในขณะนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็กลับมามีสติ เขามองลงไปที่เด็กหญิงตัวน้อย “มีอะไรหรือ?”
“หลิงซีรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย” หลิงซีพูดราวกับพยายามควบคุมตัวเอง แต่ก็ก้มหน้าอาเจียนลงบนพื้นพร้อมกับพูดว่า “โอ๊ก”
หลี่เยว่หานซึ่งกำลังสังเกตสุราอยู่ เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวก็รีบวางถังลง และย่อตัวลงตรงหน้าหลิงซีพลางถาม “เกิดอะไรขึ้น? หลิงซี ทำไมจู่ ๆ เจ้าถึงอาเจียนได้!”
ขณะที่เธอพูดนั้น หลี่เยว่หานก็ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของหลิงซี สีหน้าพลันเปลี่ยนสีทันใด “เมิ่งฉีฮ่วน หลิงซีตัวร้อนมาก!”
“เป็นไปได้อย่างไร?” เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้ว ก่อนคุกเข่าลงและอุ้มหลิงซีขึ้น “ออกไปคุยกันข้างนอก!”
“ได้!” หลี่เยว่หานพยักหน้าและเดินตามเมิ่งฉีฮ่วนออกจากห้องใต้ดินไป
หลังจากกลับไปที่ห้องครัว หลี่เยว่หานก็นำไม้กวาดกลับไปที่ห้องใต้ดินเพื่อทำความสะอาดกองอาเจียนของหลิงซี จากนั้นก็กลับไปที่ห้องครัว หลี่เยว่หานเห็นเมิ่งฉีฮ่วนจับชีพจรของหลิงซีจึงอดสงสัยไม่ได้ว่า “เจ้ารู้วิธีจับชีพจรรึ?”
“รู้เพียงเล็กน้อย” เมิ่งฉีฮ่วนตอบโดยไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
หลี่เยว่หานกังวลเกี่ยวกับหลิงซี ดังนั้นเธอจึงไม่กล้ารบกวนเมิ่งฉีฮ่วนอีกต่อไป
ตามประสบการณ์ชาติที่แล้ว เมื่อเกิดไข้ขึ้นสูงในสถานที่ขาดแคลน ไม่ว่าชาย หญิง เด็ก สิ่งแรกที่ต้องทำคือทำให้ไข้ลดลง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่เยว่หานก็หันหลังกลับไปที่ห้องเก็บสุราและนำสุราออกมามากกว่าหนึ่
