บทที่ 44 มีความหวัง
หลังจากที่หลี่เยว่หานออกจากครัว หญิงสาวก็เห็นว่าลานบ้านเงียบสงบลงแล้ว และหวังเฟิ่งเองก็หายตัวไป
ส่วนเมิ่งฉีฮ่วน ก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้วเช่นกัน
หลี่เยว่หานรู้สึกแปลก ๆ ดังนั้นเธอจึงไปที่ห้องโถงด้านหน้า แต่ที่นั่นกลับไม่มีใครอยู่
ทั้งในลานด้านในและในสวนหลังบ้านล้วนไม่มีใครอยู่ หลี่เยว่หานอดขมวดคิ้วไม่ได้
เป็นไปได้ไหมว่าเมิ่งฉีฮ่วนเพิ่งโยนหวังเฟิ่งออกไป? แต่ถ้าอย่างนั้น แล้วเมิ่งฉีฮ่วนล่ะ?
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็มาที่ประตูห้องของเมิ่งฉีฮ่วน และเมื่อหญิงสาวกำลังจะเคาะประตู กลิ่นหอมฟุ้งก็พุ่งผ่านจมูกของเธอในทันใด ก่อนที่หญิงสาวจะพลันตะลึงงัน
ครั้นเมื่อเธอกลับมามีสติ เมิ่งฉีฮ่วนก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว “เจ้ากำลังมองหาข้าอยู่หรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนดูเขินอายเล็กน้อย ซึ่งเสื้อผ้าของเขาเองก็ดูยุ่งเหยิง
หลี่เยว่หานหันศีรษะหลบโดยไม่รู้ตัว เพื่อไม่ให้สายตาของเธอจับจ้องไปที่เรือนร่างของเมิ่งฉีฮ่วน ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ข้าไม่เห็นใครอยู่ในสวน ข้าจึงไม่รู้ว่าท่านเอาตัวหวังเฟิ่งไปไว้ที่ไหน”
“ข้าไล่นางออกไปแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนตอบเพียงว่า “เจ้าคิดที่จะเคาะประตูห้องข้าหรือ?”
ไม่รู้ว่าทำไม ในขณะนี้ ร่างกายของเมิ่งฉีฮ่วนแสดงสัญญาณอันตราย และหัวใจของหลี่เยว่หานก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นเธอจึงได้แต่รีบพูดว่า “ไม่ ข้าแค่ผ่านมา!”
หลังจากทิ้งคำพูดเหล่านี้ หลี่เยว่หานก็หันหลังตรงกลับไปท
