้นมาจากดิน
เมิ่งฉีฮ่วนคลายเชือกที่มือและเท้าของหวังเฟิ่ง หยิบขวดหยกออกมาจากอากาศราวกับใช้เวทมนตร์ เขาเปิดฝาขวด ก่อนโบกขวดไปใต้จมูกของหวังเฟิ่ง จากนั้นก็หลบออกไปซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้
หลังจากนั้นไม่นาน หวังเฟิ่งก็ตื่นขึ้นอย่างสะลืมสะลือ หัวของนางวิงเวียน โดยนางเองก็ไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ไหน
เมื่อนางลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งของนางก็กดลงไปที่ศีรษะของศพซึ่งอยู่ด้านล่างอย่างแม่นยำ กะโหลกที่ถูกสัตว์ป่ากินเข้าไปแตกออกทันที ทางหวังเฟิ่งตัวแข็งไปชั่วขณะ จากนั้นตระหนักว่ามือนางเพิ่งกดลงไปบนอะไร จึงพลันกรีดร้องออกมา
เมื่อเห็นฉากนี้ เมิ่งฉีฮ่วนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความพอใจ ก่อนหันหลังกลับมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น
หมู่บ้านไป๋อวิ๋น บ้านเมิ่ง
หลังจากที่หลี่เยว่หานส่งมู่ชวนไปสถานศึกษาแล้ว เธอก็ถูกหลิงซีตามวอแว หลิงซีดูคล้ายจะกลัวว่าหลี่เยว่หานจะจากไปเป็นพิเศษ จึงส่งเสียงร้องขอให้หลี่เยว่หานอุ้มนางอยู่ตลอด
หลี่เยว่หานวางแผนที่จะขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงออกไปกับหลิงซีในอ้อมแขน
“สะใภ้บ้านเมิ่ง เจ้ากำลังจะไปไหนรึ?” มันเป็นฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ทุกคนจึงกำลังยุ่ง เมื่อเห็นหลี่เยว่หานเดินขึ้นเขาพร้อมกับหลิงซีในอ้อมแขน สะใภ้บ้านหลิวจึงอดเรียกนางไว้ไม่ได้
“ข้าจะขึ้นไปบนภูเขาเพื่อดูว่ามีสัตว์ป่าให้จับหรือไม่” หลี่เยว่หานพูดเรื่องไร้สาระออกไป
แม้ว่าสัตว์ป่าบนภูเขาในฤดูใบไม้ร่วงจะอ้วนท้วน แล
