บทที่ 43 ข้าเสียใจจริง ๆ
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็เกือบจะเป็นลม!
“การค้ามนุษย์มันผิดกฎหมาย!” หลี่เยว่หานมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนอย่างจริงจัง “เจ้ารู้โทษการฝ่าฝืนกฎหมายหรือไม่?”
“ทำผิดกฎหมาย?” เมิ่งฉีฮ่วนมองหลี่เยว่หานด้วยใบหน้าที่ ‘ไร้เดียงสา’ “แต่กฎหมายของศาลกำหนดไว้อย่างชัดเจนว่า เจ้าหนี้มีสิทธิ์เก็บหนี้ ดังนั้นข้าจึงไม่ได้ทำผิดกฎหมาย”
หลี่เยว่หานไร้ซึ่งคำพูดไปชั่วขณะ
เธอลืมไปว่าเธอไม่ได้อยู่ในประเทศจีนในศตวรรษที่ 21 แต่อยู่ในช่วงเวลาและสถานที่ที่เธอไม่รู้ว่าราชวงศ์ใดหรือสมัยใด และแม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้จักชื่อแคว้น
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หญิงสาวก็รู้สึกขมขื่นอย่างยากจะบรรยาย
“ยังไงก็ตาม” หลี่เยว่หานระงับอารมณ์ลง สูดลมหายใจ และพูดอย่างจริงจังว่า “สัญญากู้ยืมนั้นนับไม่ได้ ข้าไม่ได้เป็นหนี้ท่านมากขนาดนั้น ท่านจะไร้ยางอายเพียงนี้ไม่ได้”
เมื่อเห็นว่าขอบตาของนางเป็นสีแดง เมิ่งฉีฮ่วนก็ไม่แกล้งนางต่อไป “ตราบใดที่เจ้าไม่ออกจากตระกูลเมิ่ง เราสามารถเขียนสัญญากู้ยืมอีกครั้งได้ และฉบับเดิมจะถือเป็นโมฆะ”
“ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าไม่ได้เป็นหนี้ท่าน!” หลี่เยว่หานพูดอย่างโกรธ ๆ “ท่านช่วยมียางอายบ้างได้หรือไม่!”
“ใจเย็น ๆ แล้วฟังข้า” เมิ่งฉีฮ่วนพูดอย่างใจเย็น “อย่างแรก เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เจ้าปฏิเสธไม่ได้ ประการที่สอง ครอบครัวของเจ้ายกเจ้าให้พรรคมัจฉามังกรเพื่อใช้หนี้ ส่วนข้าก็ใช้เงินซื้อเจ้าคื
