ยว่หาน และพูดเรื่องไร้สาระต่อไป “ข้าเดินตามผู้คนจากพรรคมัจฉามังกรไป วันนั้นตอนที่เราไปบ้านหลี่ด้วยกัน เจ้าอ่อนแอมากจนดูเหมือนกำลังจะตายในไม่ช้า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้วและมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน “ข้ายังสงสัยว่าทำไมข้าที่สบายดีทุกอย่าง แต่เช้าวันนั้นข้าเพียงนอนอาบแดดที่สนามหญ้าเท่านั้น และสมาชิกครอบครัวหลี่ทั้งหมดไปที่อำเภอ เมื่อพวกเขากลับมา ข้าก็หมดสติไปได้พักหนึ่้งแล้ว”
“ถูกต้อง!” เมิ่งฉีฮ่วนตบต้นขาของเขา “เจ้าต้องลืมเกี่ยวกับการยืมเงินจากพรรคมัจฉามังกร จากนั้นครอบครัวหลี่ที่ไปยังอำเภอก็ได้ยินว่าพรรคมัจฉามังกรกำลังจะมาเก็บหนี้จากเจ้า ดังนั้นแม่เลี้ยงของเจ้าจึงใช้อุบายเดิมซ้ำ โดยให้ยาแก่เจ้าเพื่อทำให้เจ้าหมดสติ!”
“เป็นเช่นนั้นรึ?” ทำไมหลี่เยว่หานถึงรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างแปลก ๆ ?
“ข้าเดาว่าเช่นนั้น” เมิ่งฉีฮ่วนทำหน้าตาจริงใจ ก่อนจะทำหน้าสงสารหลี่เยว่หานยิ่ง “ท้ายที่สุด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่เลี้ยงของเจ้าวางยาเจ้า ดังนั้นข้าคิดว่านี่จึงเป็นไปได้มากที่สุด! หลังจากที่ข้าพาเจ้ากลับมา หมอก็บอกว่าเจ้าถูกวางยา ข้ากลัวจะทำให้เจ้ากลัว ข้าเลยไม่ได้บอกเจ้า”
มู่ชวนที่กำลังจะนอนข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากเมื่อเขาได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน
ต้องบอกว่าคำพูดหลอกลวงของอาเมิ่งนั้นช่างต่อเนื่อง แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่มู่ชวนเห็นเมิ่งฉีฮ่วนหลอกลวงคนอื่น แต่มู่ชวนก็ยังรู้สึกว่
