าทุกครั้งที่เมิ่งฉีฮ่วนลืมตาพูดเรื่องไร้สาระ อีกฝ่ายดูจะเก่งกาจกว่าครั้งก่อน
“แต่… ข้าจะจำไม่ได้เลยได้อย่างไรว่าข้ายืมเงินมาจากพรรคมัจฉามังกร?” หลี่เยว่หานยังคงรู้สึกสงสัย “นอกจากนี้ ข้าไม่เคยออกจากหมู่บ้านเฮยถู่ ข้าจะไปยุ่งกับกับพรรคมัจฉามังกรได้อย่างไรกัน?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ค่อนข้างงงงวยเช่นกัน
หลี่เยว่หานสูญเสียความทรงจำของนางไปจริง ๆ หรือ? มิฉะนั้น นางจะถูกหลอกง่าย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร?
“เจ้าจำบางสิ่งได้ไม่ชัดเจนหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนถาม
หลี่เยว่หานพยักหน้ารับ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังถูกหลอก “อย่างที่ท่านพูด หลังจากที่ข้าตื่นขึ้นในตอนเช้า ข้าก็จำหลายสิ่งหลายอย่างไม่ได้ และยังมีผู้คนมากมายในหมู่บ้านเฮยถู่ ที่ข้าจำพวกเขาไม่ได้ และข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตระกูลหลิ่วอยู่ที่ไหน”
“ถูกต้อง!” เมิ่งฉีฮ่วนตบต้นขาของเขา “เจ้าต้องได้รับบาดเจ็บจากยาแน่นอน ดังนั้นเจ้าจึงลืมไปโดยไม่รู้ตัวว่าอะไรทำให้เจ้าเศร้าเช่นนี้!”
“เรื่องน่าเศร้า?” หลี่เยว่หานมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนอย่างระแวดระวังทันที จากนั้นจึงตระหนักว่ามือของเธอถูกมือของเมิ่งฉีฮ่วนจับไว้อยู่จึงรีบชักกลับ “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่ข้าลืมเป็นสิ่งที่น่าเศร้า!”
“เจ้าเพิ่งบอกว่าแม่เลี้ยงของเจ้าต้องการให้เจ้า ยกงานแต่งให้กับน้องสาวของเจ้า แต่เจ้าไม่เห็นด้วย ดังนั้นนางจึงวางยาเจ้า” เมิ่งฉีฮ่วนพูดเรื่องไร้สาระด้วยท่าทีที่จริงจัง “สำหรับเจ้
