บทที่ 41 คืนนั้น…
“ทำไมเจ้าถึงไม่เชื่อข้า?” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด “ลองคิดดูสิ ถ้าข้าโกหกเจ้าจริง ๆ นอกจากใช้วิธีที่น่าละอายในการเปลี่ยนเจ้าจากลูกสาวคนโตของบ้านหลี่มาเป็นสะใภ้แล้ว ข้ายังต้องทำงานหนักเพื่อทำยาบำรุงร่างกายให้เจ้าอีกหรือ?”
“ลองคิดดู ตั้งแต่เจ้ามาที่บ้านเมิ่ง นอกจากให้ดูแลมู่ชวนกับหลิงซีแล้ว ข้าทำผิดต่อเจ้าอย่างไรกัน?”
ขณะที่เขาพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็มองไปที่หลี่เยว่หานอย่างเศร้าใจ “ในอีกนัยหนึ่ง ข้าเองก็ถือว่าได้ช่วยชีวิตเจ้าจากความทุกข์ทรมานของบ้านหลี่ถูกหรือไม่?”
“อย่ามาพูดเรื่องนี้กับข้า ข้าถามท่านว่าข้ามาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นได้อย่างไร! ข้ามาที่บ้านเมิ่งได้อย่างไร!”
“ข้าแบกเจ้ามาตลอดทางจากหมู่บ้านเฮยถู่”
“ข้าบอกให้ท่านจริงจังมิใช่หรือ!” ใบหน้าของหลี่เยว่หานเปลี่ยนเป็นซีดขาวด้วยความโกรธ ซึ่งเสียงของนางก็เพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
หลิงซีไม่เคยเห็นหลี่เยว่หานเป็นเช่นนี้มาก่อน นางตัวสั่นด้วยความตกใจ และทิ้งชามในมือลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นเช่นนี้ มู่ชวนรีบนั่งลงข้างหลิงซี จับมือนางไว้ ก่อนเฝ้าดูผู้ใหญ่ทั้งสองทะเลาะกันอย่างกระวนกระวายใจ
หลี่เยว่หานมองไปที่เด็กน้อยทั้งสองโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเมื่อเห็นว่าพวกเขาดูหวาดกลัวเช่นนั้น หญิงสาวก็ชะงัก
เมื่อตอนที่เธอยังเด็ก ก่อนที่แม่จะป่วย พ่อแม่ของเธอจะทะเลาะกันบ่อยมาก โดยทุกครั้งที่พวกเขาทะเลาะกัน เธอรู้สึกหวาด
