ทำได้เพียงร้องขอความเมตตา “ตราบใดที่เจ้าสัญญาว่าจะไม่ออกจากบ้านหลังนี้ไป ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่าง”
“แล้วสัญญากู้ยืมล่ะ?” หลี่เยว่หานยังคงจำสัญญากู้ยืมหนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึงได้อยู่เสมอ
ในตอนแรก ที่เธอทำสัญญากู้ยืม เพราะเธอเชื่อเรื่องไร้สาระของเมิ่งฉีฮ่วนจริง ๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะแค่พูดจาเหลวไหลกับเธอ!
หนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึง! นั่นเป็นจำนวนเงินมหาศาลนะ!
“เลิกพูดเรื่องสัญญากู้ยืมกันเถอะ” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าจำได้หรือไม่ ว่าใครโยนเจ้าลงบ่อน้ำ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหลี่เยว่หานก็พลันเบิกกว้าง หลังของนางเริ่มมีเหงื่อไหล “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“อย่ามาถามข้าว่าข้าหมายถึงอะไร บอกข้ามา เจ้ายังจำได้ไหมว่าใครเป็นคนโยนเจ้าลงแม่น้ำ?” เมิ่งฉีฮ่วนเลี่ยงตอบ แต่กลับถามคำถามนี้แทน
“เป็น…หวังเฟิ่ง” แม้ว่าหลี่เยว่หานจะไม่ใช่เจ้าของเดิม แต่ความทรงจำในวันที่เจ้าของเดิมถูกโยนลงแม่น้ำยังคงอยู่ “นางต้องการให้ข้ายกงานแต่งกับตระกูลหลิ่วให้หลี่หรงหรง แต่ข้าปฏิเสธ นางจึงวางยาข้า มันทำให้ข้าสลบไป นางคิดว่าข้าตายแล้วจึงโยนข้าลงไปในแม่น้ำ”
ขณะที่พูดนั้น หลี่เยว่หานก็ตระหนักได้ทันที “รอก่อน ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าถูกโยนลงไปในแม่น้ำ”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนก็แอบมีความสุขอยู่ในใจ แต่ฉากหน้า เขากลับดูเศร้าหมอง “เพราะคืนนั้นข้าช่วยเจ้าไว้ แ
