บทที่ 40 คำโกหกของเมิ่งฉีฮ่วน
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่หลี่เยว่หานก็ไม่ได้เอ่ยถามขึ้นมาตอนนี้
หญิงสาวมองออกว่าหวังเฟิ่งหวาดกลัวเมิ่งฉีฮ่วนเป็นอย่างมาก
แต่ก็ไม่แปลก เพราะเมิ่งฉีฮ่วนรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนทั่วไป เครื่องหน้าได้สัดส่วน คิ้วหนาชี้เข้าจอนผม รูปหน้าคมคายหล่อเหลา
บางครั้งหลี่เยว่หานก็คิดว่าถ้าเมิ่งฉีฮ่วนไว้เคราเฟิ้มด้วยก็สามารถแต่งกายเป็นจางเฟย*[1] ได้เลยทีเดียว
ไม่พูดถึงว่าเขามีรูปกายแข็งแรงกำยำ กระทั่งเสื้อผ้ายังมีขนาดใหญ่กว่าชายทั่วไป ดังนั้นยามนี้จึงมีเพียงเมิ่งฉีฮ่วนที่สามารถข่มหวังเฟิ่งลงได้
เรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือไล่หวังเฟิ่งกลับไปให้ได้เสียก่อน
“ในเมื่อข้าซื้อหลี่เยว่หานมาจากพรรคมัจฉามังกร ถ้าท่านอยากถกเหตุผลก็ไปพูดกับพรรคมัจฉามังกรโน่น อย่ามาก่อปัญหาที่บ้านข้า” เมิ่งฉีฮ่วนย่อมรู้ว่าหลี่เยว่หานเริ่มสงสัยแล้ว
แต่ถ้าจะสร้างเรื่องโกหกก็ต้องทำให้ถึงที่สุด อย่างมากก็ค่อยอธิบายให้หลี่เยว่หานฟังหลังไล่หวังเฟิ่งกลับไปแล้วก็ได้ เขามั่นใจว่าวันนั้นหวังเฟิ่งไม่เห็นหน้าของตนเอง จำไม่ได้ว่าเขาคือคนที่พาชายหน้าบากจากพรรคมัจฉามังกรไปที่บ้านสกุลหลี่
“โอ๊ะ ๆๆ เจ้ามีความสัมพันธ์อันใดกับพรรคมัจฉามังกรงั้นหรือ คนของเขาต้องสะสางปัญหาให้เจ้าด้วยหรือไร?” หวังเฟิ่งพูดจาเหน็บแนมแล้วหาเก้าอี้มานั่งลงในลานเรือนด้วยตัวเอง “วันนี้ข้าจะบอกไว้ตรงนี้เลยก็แล้วกัน เจ้าอยากให้ข้าไปไม่มีปั
