บทที่ 39 พรรคมัจฉามังกรอะไรกัน?
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้พูดว่าไม่ให้พบ หากจ้องหวังเฟิ่งอยู่ครู่ใหญ่แล้วเอ่ยขึ้นอย่างแช่มช้า “ท่านมาหาลูกสาวโดยไม่เอาอะไรติดตัวมาด้วย?”
คนหมู่บ้านไป๋อวิ๋นสมัครสมานกันมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังดูแคลนคนหมู่บ้านเฮยถู่อยู่เป็นทุนเดิม พอได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนพูดเช่นนั้นก็ซุบซิบกันพลางชี้มือชี้ไม้มาที่หวังเฟิ่ง
“สมกับคำกล่าวว่าถิ่นทุรกันดารให้กำเนิดคนป่าเถื่อนจริง ๆ เคราะห์ดีที่สะใภ้เมิ่งไม่เจริญรอยตาม ถ้าได้นิสัยแม่ของนางมาด้วย นั่นก็น่ากลัวแล้ว!”
“จะว่าไปก็แปลก หญิงปากร้ายคนนี้หน้าตาร้ายกาจ แต่สะใภ้สกุลเมิ่งกลับแลดูอ่อนโยนใจกว้าง ไม่เหมือนนางเลยสักนิด!”
หนังหน้าของหวังเฟิ่งหนาอยู่เป็นทุนเดิม ได้ยินคนพูดเช่นนี้ก็ด่าคืนทันที “ทำไม แม่เลี้ยงไม่ใช่แม่งั้นเรอะ? ตอนแม่แท้ ๆ ของหลี่เยว่หานตายไป นางตัวเล็กแค่นี้เอง ถ้าไม่ได้ข้าคอยเลี้ยงดูช่วยเช็ดปัสสาวะอุจจาระให้ นางคงไม่โตมาถึงทุกวันนี้หรอก!”
“ไอ้หยา ปากคอเราะร้ายจริง ๆ!”
“ใช่น่ะสิ โชคดีที่สะใภ้เมิ่งไม่เหมือนผู้หญิงคนนี้!”
ได้ยินอย่างนั้น หวังเฟิ่งก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ขณะตั้งท่าเตรียมจะชวนทะเลาะก็แลเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนกำลังมองตนเองด้วยแววตาคมกริบ นางหดคอลงอย่างไม่อาจควบคุม “ข้าได้ยินมาว่าพรรคมัจฉามังกรขายลูกสาวของข้าให้เจ้าแล้ว เท่ากับว่าเจ้าเป็นลูกเขยของสกุลหลี่ เห็นแม่ยายยังไม่รู้จักเข้ามาต้อนรับอีก ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำไม!”
ตอนเม
