บทที่ 38 หวังเฟิ่งตามมาหาถึงที่แล้ว!
เอาพริกป่าตากแห้งให้สะใภ้หลิว แล้วสอนนางว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถนำมาใช้ทำอาหารโดยใช้น้ำมันให้น้อยที่สุดเสร็จแล้ว สะใภ้หลิวก็กลับเรือนตนเองไปด้วยความพึงพอใจ
ยามนั้น หลิงซีก็เหนื่อยแล้ว ผล็อยหลับไปบนเก้าอี้เอนหลังในห้องครัวที่หลี่เยว่หานจัดเตรียมไว้สำหรับนางโดยเฉพาะ
หลี่เยว่หานกำลังใคร่ครวญว่าพริกป่าก็ปลูกแล้ว ต่อไปควรปลูกอะไรดีจึงจะสามารถทำเงินได้ ชั่วขณะนั้นพลันจมดิ่งอยู่ในภวังค์
ในเมื่อเธอตั้งใจว่าจะพึ่งพาความรู้ที่มีอยู่หาเงินมาใช้หนี้และสร้างเนื้อสร้างตัว เช่นนั้นเธอก็ไม่อาจปลูกผักอย่างเดียวได้เช่นนี้ จะอย่างไรการปลูกผักไปขายก็หาเงินได้ไม่มาก ทั้งยังต้องใช้เวลานาน อย่าว่าแต่สองปีเลย ต่อให้เพิ่มเวลาให้เธออีกสองปีก็ไม่แน่ว่าจะหาเงินได้ถึงหนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึง
เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาของหลี่เยว่หานก็มองไปมาบนเตา ความคิดที่ยังไม่สุกงอมเต็มที่ผุดขึ้นในใจ วางแผนไว้ว่าจะลองไปถามดูก่อนว่าจะสามารถทำซีอิ๊วหรือหมักน้ำส้มสายชูได้หรือไม่ อย่างไรเสียเครื่องปรุงรสหลักของสมัยนี้ก็คือเกลือ ส่วนน้ำส้มกับซีอิ๊วเป็นเครื่องปรุงรสของคนรวย
ถ้าเป็นไปได้ บ่มเหล้าได้คือดีที่สุด และต้องเป็นเหล้าขาวดีกรีแรงด้วย
เมื่อเป็นเช่นนี้ นอกจากจะสามารถนำมาฆ่าเชื้อได้แล้ว ยังเป็นที่ถูกอกถูกใจของคนที่ชอบสุรารสชาติร้อนแรงอีกด้วย
จริงสิ หากสามารถหาวัตถุดิบได้ครบและย้ายมาปลูกไว้ที่ท้า
