ิ่งซื้อสะใภ้เมิ่งกลับมานี่นา?” สะใภ้หลิวชอบดูเรื่องครึกครื้นมาแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้ยังมีความสัมพันธ์อันดีกับหลี่เยว่หาน ย่อมไม่มีทางช่วยคนอื่นว่าร้ายหลี่เยว่หานอยู่แล้ว
“ใช่แล้ว ข้าก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน ว่ากันว่าจ่ายไปหลายสิบตำลึงเชียวนะ!”
“จุ๊ ๆ สะใภ้ที่ซื้อมากับสะใภ้ที่แต่งเข้ามาย่อมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว น้องเมิ่งจ่ายเงินซื้อมาแล้ว สะใภ้เมิ่งก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับบ้านเดิมอีก!”
ได้ยินอย่างนั้น หวังเฟิ่งก็ถลึงตา ค้ำเอวด่ากลับ “ใครว่า! ใครว่านางเด็กเยว่หานไม่เกี่ยวข้องอะไรกับบ้านเดิมอีก! ตอนแรกบอกว่ามาสู่ขอ ไม่ได้บอกว่าซื้อขาดเสียหน่อย! ตอนนี้ดีเชียวนะ นางใช้ชีวิตสุขสบายในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น กระทั่งคนจากบ้านเดิมไม่ยอมออกมาเจอหน้าแล้ว!”
วันนี้เมิ่งฉีฮ่วนอยากอู้ ในใจยังคิดถึงเนื้อปลาต้มพริกที่หลี่เยว่หานทำเมื่อวานนี้ ดังนั้นพอเที่ยงก็กลับมาที่เรือนแล้ว
เห็นแต่ไกลว่ามีคนกำลังมุงเรือนตนเองอยู่ กังวลว่าหวังเหอฮวาอาจมาสร้างปัญหาอีกแล้ว จึงเดินผ่านผู้คนมาอย่างเร็วรี่ประหนึ่งเหินลม ยามนี้ค่อยเห็นหวังเฟิ่งที่อยู่หน้าเรือนตนเอง จึงขมวดคิ้วน้อย ๆ
“ท่านมาได้อย่างไร?” ต่อหน้าคนหมู่บ้านไป๋อวิ๋น ท่าทีของเมิ่งฉีฮ่วนจึงไม่ได้แลดูชั่วร้ายเหมือนยามอยู่ที่บ้านสกุลหลี่
ทันทีที่เห็นเมิ่งฉีฮ่วน หวังเฟิ่งก็หดคอลงโดยไม่รู้ตัว
นางอุตส่าห์สืบมาดิบดีแล้วว่าตอนกลางวันเมิ่งฉีฮ่วนมักขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ไม่กลับมาที่เร
