บทที่ 36 กินข้าวบ้านเขาเสร็จก็มานินทาเขา
ปลาต้มพริกต้องใช้น้ำมันมาก แต่ปกติสัตว์ที่เมิ่งฉีฮ่วนล่ามาได้ก็จะเอามาให้หลี่เยว่หานจัดการต่ออยู่แล้ว หลังหญิงสาวถลกหนังเสร็จก็จะเอาไขมันจากสัตว์เหล่านั้นมาเคี่ยวทำเป็นน้ำมันสัตว์ใส่โถใบใหญ่เอาไว้
วันนี้หลี่เยว่หานใช้น้ำมันในการทำปลาต้มพริกไปไม่น้อย
หลังยกลงจากเตา เพราะไม่มีฮวาเจียว หลี่เยว่หานจึงเอาพริกป่ามาขูดเมล็ดพริกออก แล้วราดน้ำมันเดือดจัดลงไป ลวกจนปลาต้มพริกส่งกลิ่นหอมฉุยออกมา
“โอ้ หอมมาก!” หลิวโหย่วฉายคันไม้คันมืออยากกินแต่แรกแล้ว ติดตรงที่เมิ่งฉีฮ่วนยังไม่มา ด้วยเหตุนี้ แม้เขาจะอยากกินจนน้ำลายสอก็ได้แต่กลืนน้ำลายอย่างอดทนอดกลั้น
“พี่ใหญ่หลิวชมเกินไปแล้ว” หลี่เยว่หานตอบรับอย่างนิ่ง ๆ หลังยกปลาต้มพริกมาวางบนโต๊ะ ก็ใช้น้ำมันที่เหลือทอดถั่วแขก ต่อด้วยผัดพริก ถึงตอนผัดพริกป่าจะมีกลิ่นฉุนแสบจมูก ทว่าหลิวโหย่วฉายยังคงไม่ยอมออกไปจากห้องครัว
หวังเหอฮวาตอบรับว่าจะมากินข้าวด้วยกัน แต่มาเห็นหลี่เยว่หานใช้น้ำมันเช่นนี้ก็อดจะอ้าปากตาโตไม่ได้ “หลี่…เยว่หาน ทำไมเจ้าใช้น้ำมันทำกับข้าวเยอะแบบนี้? เจ้าไม่รู้หรือว่าน้ำมันแพงขนาดไหน?”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานที่กำลังผัดเถามันเทศก็ปรายตามองนาง “รู้สิ แต่ทำแบบนี้แล้วอร่อยมากนะ เจ้าเคยกินหรือไม่?”
หวังเหอฮวา “…”
คนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมีอันจะกินกว่าคนหมู่บ้านเฮยถู่ก็จริง แต่มีใครใช้น้ำมันเปลืองแบบนี้กันบ้าง
