! ใคร ๆ ก็ใช้น้ำมันนิดหน่อยแค่พอเคลือบหม้อหรือกระทะกันทั้งนั้น
ปกติจะรับประทานวอวอโถว*[1] เสียเป็นส่วนใหญ่ อย่างมากก็ทำผักดองมาเพิ่มเท่านั้น วันนี้กินไม่หมด วันรุ่งขึ้นยังสามารถนำมากินต่อได้
แบบหลี่เยว่หานที่ทำอาหารกินอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นนี้ ทั้งหมู่บ้านคงไม่มีใครทำแบบนางอีกแล้ว
ขณะที่หวังเหอฮวาคิดจะพูดอะไรบางอย่าง หลี่เยว่หานก็ยกผัดเถามันเทศลงจากเตาแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เปลี่ยนใส่ชุดสะอาดและมาที่ห้องครัว
เขามองไปเห็นปลาต้มพริกหม้อใหญ่บนโต๊ะก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ “เมียข้าทำของอร่อยอะไรอีกแล้วหรือ?”
“ปลาต้มพริก” หลี่เยว่หานตอบ ยกผัดเถามันเทศมาตั้งบนโต๊ะ ถอดผ้ากันเปื้อนเสร็จจึงยิ้มและกล่าวว่า “ต้นพริกป่าที่ย้ายมาปลูกที่เรือนเมื่อครึ่งเดือนก่อนล้วนปลูกติดหมดแล้ว ข้าจึงอยากทำอะไรเผ็ด ๆ”
ระหว่างคุยกันอยู่ เมิ่งฉีฮ่วนก็อุ้มมู่ชวนกับหลิงซีมานั่งประจำที่ ส่งถ้วยและตะเกียบให้แล้วนั่งลงข้าง ๆ หลิวโหย่วฉาย “หอมจัง ข้าได้กลิ่นหอมตั้งแต่ยังไม่เข้ามาเสียอีก”
หลี่เยว่หานล้างหม้อเสร็จแล้วก็เห็นว่าหวังเหอฮวายังคงนั่งอยู่หน้าเตาจึงเอ่ย “มากินข้าวด้วยกันสิ บอกว่าจะมากินข้าวที่บ้านข้าไม่ใช่หรือ”
ได้ยินอย่างนั้น หวังเหอฮวาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า เดินตามหลังหลี่เยว่หานมานั่งลงที่โต๊ะด้วยท่าทางประหนึ่งสะใภ้ตัวน้อยที่ถูกรังแกอย่างไรอย่างนั้น
หลิงซีไม่ชมชอบหวังเหอฮวาอย่างยิ่ง พอห
