่เยว่หานออกจากเรือนไปซักผ้า
เธอเห็นแต่ไกลว่ามีผู้หญิงที่ออกเรือนแล้วหลายคนจับกลุ่มคุยอะไรกันอยู่จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย
“เรื่องหลิงซีเป็นข้าเข้าใจหลี่เยว่หานผิดไปเอง คิดไม่ถึงว่านางจะเต็มใจเป็นแม่เลี้ยงขนาดนี้ ทำให้คนเข้าใจผิดไปหมด”
เป็นเสียงของหวังเหอฮวา คิดไม่ถึงว่าหวังเหอฮวาจะช่วยแก้ต่างให้เธอตามที่รับปากเอาไว้เมื่อวานนี้
คิดได้เช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ยิ้มออกมาอย่างเงียบ ๆ
ขณะจะปลีกตัวจากไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ หลี่เยว่หานกลับได้ยินหวังเหอฮวากล่าวถึงเรื่องอื่นขึ้นมา
“แต่หลี่เยว่หานคนนี้ก็ไม่ใช้ผู้หญิงที่ดีเด่นอะไร” หวังเหอฮวาพูดแล้วก็ถอนหายใจ “เมื่อวานข้าไปกินข้าวที่บ้านสกุลเมิ่ง อ้อ พี่ใหญ่หลิวก็อยู่ด้วย ข้าเห็นหลี่เยว่หานทำอาหารอยู่ก็ตักน้ำมันใส่เต็มกระบวย ทำเหมือนกับว่าไม่ต้องใช้เงินซื้ออย่างนั้นแหละ!”
“หมู่บ้านไป๋อวิ๋นของพวกเราฐานะดีกว่าหมู่บ้านเฮยถู่อยู่หน่อยก็จริง แต่มีใครเขาใช้น้ำมันเปลืองแบบนี้บ้าง! หลี่เยว่หานคนนี้หน้าตาดี แต่ไม่ใช่แม่ศรีเรือนเอาเสียเลย น้ำมันที่นางใช้ทำกับข้าวจานเดียวแทบจะเท่ากับน้ำมันที่ข้าใช้ทั้งวันแล้ว!” หวังเหอฮวาพูดพลางส่ายศีรษะราวกับคิดแบบนั้นจริง ๆ
“จริงรึ?” มีคนสงสัย “แต่ข้าได้ยินมาว่าหลี่เยว่หานได้ชื่อว่าเป็นกุลสตรีแห่งหมู่บ้านเฮยถู่เลยนะ!”
“เฮ้อ ข้าเห็นกับตา แล้วจะไม่จริงได้อย่างไร!” หวังเหอฮวาพูดแล้วชี้ไปที่ผู้หญิงคนหนึ่ง “พี่สะใภ้หล
