บทที่ 35 คิดเล็กคิดน้อย
ถึงแม้รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเหอฮวาจะหายไป แต่นางก็ยังคงบังคับให้ตัวเองต้องพยักหน้ารับ พลางพูดขึ้นมา “ควร…สมควร…”
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้สนใจสตรีตรงหน้าเขามากนัก ดังนั้นเขาจึงหันหลังและเดินเข้าประตูไป “เยว่หาน เจ้าออกมาเสียหน่อย หวังเหอฮวาต้องการขอโทษเจ้า!”
เดิมที ภายในบ้านยังมีหลิวโหย่วฉายที่มาฝากท้องไว้ที่นี่ ซึ่งในขณะนั้นกำลังนั่งยองหน้าเตาฟืนเพื่อช่วยมู่ชวนพัดไฟอยู่ หลี่เยว่หานที่รู้สึกอึดอัดใจในการอยู่กับผู้ชายอีกคนในห้องจนคิดจะเลี่ยงออกไปด้านนอก ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงเมิ่งฉีฮ่วนตะโกนเรียกเธอ หญิงสาวจึงไม่ได้ตั้งใจฟังมากนักว่าเขาพูดสิ่งใด เธอรีบวางไม้พายและฝาหม้อในมือลงทันที
“มู่ชวน อาเมิ่งของเจ้าเรียกข้า เจ้าคอยดูไฟ อย่าให้มันแรงเกินไป ข้าออกไปครู่เดี่ยวเดี๋ยวจะรีบกลับมา” พูดพลางถอดผ้ากันเปื้อนทำครัวออกวางไว้ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปด้านนอก
เมื่อมองตามแผ่นหลังของนางไป มู่ชวนจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปพูดกับหลิวโหย่วฉายที่นั่งยองอยู่ด้านข้างตน “อาหลิว ท่านทำให้พี่หลี่ของข้าหวาดกลัวจนวิ่งออกไปแล้ว”
“เอ๋ สาวยน้อยผิวบางจะกลัวข้าไปทำไมกัน” หลิวโหย่วฉายและหลิวหยวนปินแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง “เป็นเพราะข้ากลัวว่าเด็กน้อยอย่างเจ้าจะจัดการเรื่องไฟไม่ได้จึงเข้ามาช่วยมิใช่หรือ”
“…” มู่ชวนมองหลิวโหย่วฉายโดยไม่พูดใด ๆ และไม่ตอบอะไรออกมา
เมื่อหลี่เยว่หานเดินไปถึงประตูทางเข้าสวน จึงได้เห็
