บทที่ 34 มาเพื่อทำให้ตัวเองต้องอับอาย
เมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว หลี่เยว่หานจึงอดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้
เหตุใดจึงต้องแสร้งร้องไห้กัน! เธอไม่ได้ทำอะไรผิด! ในเวลาเช่นนี้ เธอจำเป็นต้องบอกให้คนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นรู้ว่า เธอไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่าย ๆ และไม่ใช่คนใจร้ายถึงจะถูก!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงผลักเมิ่งฉีฮ่วนออกไป จ้องมองแววตาทั้งสองของเขาพลางพูด “ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าไม่ได้สนใจความน้อยเนื้อต่ำใจของข้ามากนัก หากเรื่องของท่านกับหวังเหอฮวาไม่ถูกจัดการให้เรียบร้อย นี่จึงทำให้นางมีโอกาสพูดให้ร้ายข้าด้านนอกต่อไปได้ ถ้าหากวันนี้ท่านไม่พูดกับนางให้ชัดเจน ข้าจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว!”
เป็นสตรี ก็ควรเป็นสตรีที่มีอิสระ ให้มาแสดงท่าทางบีบน้ำตาร้องไห้อะไรเช่นนั้น เธอไม่สามารถแสร้งทำได้
แม้จะแค่ทำปลอม ๆ หญิงสาวก็แสร้งทำไม่ได้เช่นกัน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็รู้สึกมึนงงขึ้นมาเล็กน้อย
หวังเหอฮวาพูดมาโดยตลอดว่าหลี่เยว่หานจิตใจโหดเหี้ยม แต่ดูจากเหตุการณ์ตรงหน้านี้ เหมือนจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปยังเมิ่งฉีฮ่วน เพื่อรอดูว่าเขาจะพูดเช่นไร
“ขอโทษด้วยฮูหยิน ข้าผิดไปแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนยอมรับผิดอย่างไม่ลังเล จากนั้นจึงหมุนตัวไปมองหวังเหอฮวาที่ยังคงเอาแต่ร้องไห้และไม่ตอบโต้ใด ๆ พลางพูดขึ้น “แม่นางเหอฮวา หลังจากนี้ได้โปรดอย่ามาที่บ้านของข้าอีก”
