ว่หานมีทักษะการใช้มีดที่ดี ใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถนำก้างใหญ่ก้างเล็กออกมาจากเนื้อปลาได้ทั้งหมด จากนั้นจึงใส่ขิงสดและพริกป่าลงไป
หลังจากผัดแล้ว จึงโยนเนื้อปลาลงไป เติมน้ำเย็นจากบ่อ เมื่อตุ๋นซุปปลาหม้อใหญ่แล้ว จากนั้นจึงเติมผักลงไปตุ๋นต่อ
เมื่อมู่ชวนเลิกเรียนกลับมา ก็ได้กลิ่นหอมลอยมาจากไกล ๆ แม้แต่กระเป๋ายังไม่คิดที่จะนำไปเก็บในห้อง แต่กลับวิ่งไปยังห้องครัวแทน “พี่หลี่ วันนี้ทำของอร่อยอะไรหรือ!”
นับตั้งแต่หลี่เยว่หานมายังบ้านตระกูลเมิ่ง หญิงสาวก็กลายเป็นคนเตรียมอาหารอร่อย ๆ ให้พี่น้องได้ทานกัน
สิ่งของที่นางทำนั้นเหมือนจะทำให้ตายให้ได้ บ่อยครั้งที่คนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นต่างก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นของมันจนอยากจะกินอย่างเต็มปากเต็มคำ
ยิ่งพี่น้องคู่นั้นแทบจะไม่ต้องพูดถึง
เวลาผ่านไปเพียงครึ่งเดือน มู่ชวนและหลิงซีจึงดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก
“หอมมาก!” วันนี้เมิ่งฉีฮ่วนกลับมาเร็ว ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมโชยแตะจมูก จึงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอไป
“เจ้าช่างโชคดีเสียจริง!” หัวหน้าตระกูลหลิวที่เดินกลับมาพร้อมกับเขาพูดพลางตบไหล่เมิ่งฉีฮ่วน สูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพูดออกมา “หอมมากจริง ๆ เจ้าจำเป็นต้องเลี้ยงข้าสักมื้อเสียแล้ว!”
เมื่อพูดจบ ไม่รอให้เมิ่งฉีฮ่วนตอบรับ หลิวโหย่วฉายพ่อของหลิวหยวนปินจึงเป็นฝ่ายเดินเข้ามาในบ้านตระกูลเมิ่งเสียเอง
เมื่อเห็นเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงรีบร้อนขึ้นมา “เจ
