้า เหตุใดจึงดูมูมมามเช่นนี้!”
“พี่เมิ่ง” น้ำเสียงนุ่มนวลดังขึ้นมา หยุดเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังจะเดินตามหลิวโหยว่ฉายไป
เมิ่งฉีฮ่วนหันไปมอง จึงได้เห็นหวังเหอฮวา
“มีเรื่องใดหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนไม่อยากให้หลี่เยว่หานเข้าใจผิดอีกครั้ง คำพูดของหลี่เยว่หานเมื่อครึ่งเดือนก่อน ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ภายในใจของเขา
ถึงแม้ว่าตอนนี้ ผู้หญิงตัวเล็กนั่นจะยังไม่ยอมรับว่าตนเป็นสะใภ้ตระกูลเมิ่ง แต่ภายในใจของเมิ่งฉีฮ่วนรู้ดีว่าระหว่างคนทั้งสองได้เกิดสิ่งใดขึ้นแล้ว ถ้าหากหลี่เยว่หานคิดจะจากไปจริง ๆ เขาคงต้องพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้นออกมา
แต่ก่อนอื่นนั้น ตอนนี้จะต้องไม่มีหวังเหอฮวา แต่นางกลับปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง
“ข้ามาขอโทษท่าน” หวังเหอฮวาบิดม้วนชายเสื้อของตนอย่างเหนียมอาย “ข้ารู้ดีว่าก่อนหน้านี้ทำเกินไปนัก แต่พวกท่านทั้งสองก็ต่อว่าข้าไปแล้ว จะเป็นไปได้หรือไม่ที่จะให้แม่นางหลี่ออกมาพูดอะไรเสียหน่อย ทุกคนจะได้หยุดพูดถึงเรื่องของข้าเสียที”
เมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วขึ้นมา “ในตอนที่เจ้าพูดเรื่องของเยว่หานจนแพร่กระจายออกไป ไม่เคยคิดหรือว่าสักวันหนึ่งตนจะถูกผู้อื่นพูดถึงเช่นนั้นบ้าง?”
“ข้าขอโทษพี่เมิ่ง ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้วจริง ๆ” หวังเหอฮวาเงยหน้าขึ้น ขอบตาร้อนผ่าว “หลายวันมานี้ ข้าคอยหาโอกาสที่จะขอโทษแม่นางหลี่มาโดยตลอด แต่นางไม่ปรากฏตัวออกมา ไม่ออกจากบ้าน ข้าจึงไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร จึง
