บทที่ 33 หวังเหอฮวาพูดถูก
“พี่สาวหลี่ เหตุใดท่านถึงไม่ร้องไห้ออกมา! ข้าอุตส่าห์ช่วยร้องไห้ก่อนท่านแล้ว!” เมื่อออกมาจากห้องโถง เด็กหญิงตัวน้อยก็หยุดร้องไห้ทันที และพูดกับหลี่เยว่หานอย่างไม่ชอบใจ
เมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว หลี่เยว่หานก็ถึงกับพูดไม่ออก “เหตุผลที่เจ้าร้องไห้คือต้องการให้ข้าร้องด้วยหรือ?”
“ใช่” เด็กหญิงตัวน้อยตอบด้วยใบหน้าจริงจัง “น้ำตาของสตรีเป็นอาวุธที่ดีที่สุดที่ใช้กำราบผู้ชาย!”
“…” หลี่เยว่หานไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ!
ใครสอนเรื่องพวกนี้ให้เด็กน้อยผู้นี้กัน?
“หลิงซี? พี่สาวหลี่? มีอะไรกันหรือ?” เสียงของมู่ชวนดังขึ้นมา ทันใดนั้นเอง เด็กชายตัวน้อยก็เดินมาตรงหน้าทันที “หลิงซีไม่สบายตรงไหนหรือ? เหตุใดจึงร้องไห้เช่นนี้? ดวงตาของเจ้ายังไม่หายดี ช่วงนี้ไม่ควรร้องไห้เจ้ารู้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิงซีจึงปล่อยตัวเองลงมาจากบนร่างของหลี่เยว่หาน และจูงมือมู่ชวนวิ่งเหยาะ ๆ ไปยังด้านข้างกำแพงที่นางกับหลี่เยว่หานอยู่เมื่อครู่ เพื่อให้มู่ชวนได้ดูสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อเห็นทั้งหมดแล้ว มู่ชวนก็ถอนหายใจออกมา จูงมือหลิงซีออกไปจากประตูห้องโถงนี้ ส่งมือของนางไว้ในมือของหลี่เยว่หานพลางพูดขึ้นว่า “พี่หลี่ ช่วยดูแลหลิงซีที ทุกครั้งที่พี่เหอฮวามามักจะส่งเสียงเอะอะ ตอนกลางวันข้าต้องเตรียมอาหาร ท่านพาหลิงซีไปรอในสวนเสียก่อนเถิด ไม่เกินหนึ่งถ้วยชา อาเมิ่งก็จะไล่พี่เหอฮวาออกไปได้แล้ว”
“เจ้ารู้ไ
